اعتیاد به خبر در فضای تحلیلی ایران باعث شده مذاکرات میان ایران و آمریکا بیشتر از آنکه در چارچوبی راهبردی فهم شود، در سطح نوسانات لفظی و تاکتیکی دنبال شود. بطوریکه تمرکز افراطی بر اظهارات متناقض ترامپ این تصور را ایجاد کرده که هر تغییر لحن، نشانه تغییر جهت کلان در سیاست واشنگتن است، حال آنکه آنچه در عمق صحنه جریان دارد، بازآرایی موازنه قدرت است؛ بازآرایی‌ که پس از سقوط اسد، تضعیف حزب‌الله و ورود مستقیم‌ تهران و تل‌آویو به یک چرخه تقابل آشکار، شتاب گرفت.
در چنین شرایطی، مسئله صرفاً پرونده هسته‌ای یا چند دور مذاکره نیست؛ بلکه پرسش اصلی این است که ایران در معادلات جدید منطقه‌ای چه جایگاهی خواهد داشت، اما با این حال بخش قابل توجهی از تحلیل‌های داخلی همچنان درگیر رمزگشایی از سیگنال‌های لحظه‌ای واشنگتن مانده است و کمتر به این تغییر بستر توجه می کند.
در این میان، گسترش و تعمیق حضور نظامی آمریکا در منطقه، از استقرار ناوهای هواپیمابر گرفته تا سامانه‌های پدافندی، بیش از آنکه صرفاً ابزار فشار باشند، به چارچوبی برای مدیریت تنش و هدایت آن به میز مذاکره برای امتیاز گیری تبدیل شده‌ است. در واقع نمایش قدرت نظامی در دوره ترامپ، کارکردی دوگانه دارد، از یک سو ایجاد بازدارندگی و جلوگیری از گسترش منازعه ایران و اسرائیل و از سوی دیگر تعریف سقف و کف مذاکرات. به بیان دیگر، نیروی نظامی نه الزاماً برای آغاز جنگ، بلکه برای تعیین مختصات درگیری آتی ( نه جنگ تمام‌عیار )و مذاکره به کار گرفته شده است. این همان منطق فشار حداکثری با پنجره ای کوچک رو به مذاکره است.
در این میان غفلت از پیوند میان میدان و دیپلماسی، موجب شد برخی تحلیل‌ها هر تحرک نظامی آمریکا را مقدمه حمله‌ای قریب‌الوقوع بدانند و هر پیام نرم را نشانه عقب‌نشینی. در حالی که در سطح راهبردی، هدف اصلی واشنگتن تثبیت یک موازنه است؛ موازنه‌ای که نه به جنگ تمام‌عیار بیانجامد و نه به تثبیت جایگاه تهران. درک این چارچوب نشان می‌دهد که مذاکرات، امتداد میدان است و میدان، ابزار تنظیم شرایط مذاکره. در مجموع تا زمانی که تحلیل‌ها از سطح خبر عبور نکنند و این پیوستگی ساختاری را نبینند، تحلیلگران همچنان با هر نوسان لفظی یا تحرک نظامی دچار شوک خواهند شد، در حالی که روند اصلی نه در الفاظ بلکه در بازتعریف بازدارندگی و تعیین نسبت جدید قدرت میان تهران، تل‌آویو و واشنگتن در حال شکل‌گیری است.
@katechon6