تروریستی اعلام کردن سپاه از سوی اروپا را باید در صدر یک معادله ژئوپلیتیکی قرار داد که بیش از آن‌که از اراده‌ای تهاجمی یا چرخشی بنیادین در سیاست اروپا حکایت کند، بازتاب‌دهنده محدودیت‌های ساختاری اروپا در مواجهه با ایران است. در واقع هر چند این تصمیم، اقدامی تند و بی‌سابقه به نظر می‌رسد، اما در لایه‌های عمیق‌تر، نشانه‌ای از تلاش برای مدیریت یک بن‌بست راهبردی است؛ بن‌بستی که در آن نه جنگ گزینه‌ای در دسترس است و نه تغییر حکومت چشم‌اندازی قابل اتکا.
همچنین این اقدام، بیشتر کارکردی نمادین برای بازسازی انسجام آتلانتیکی دارد. زیرا اروپا پس از جنگ اوکراین نه تنها با شکاف‌های فزاینده‌ای در درون خود درگیر است بلکه حتی تعارضات عمیقی هم با آمریکا در حوزه های مختلفی چون تعرفه ها، روسیه و چین پیدا کرده؛ در چنین شرایطی، همراهی با واشنگتن در پرونده ایران به ابزاری برای نمایش وحدت بدل می‌شود. در واقع ایران، به موضوعی «کم‌هزینه‌تر» برای اجماع‌سازی تبدیل شده است؛ پرونده‌ای که هم‌صدایی بر سر آن ساده‌تر از هماهنگی درباره چین یا بازتعریف نقش اروپا در نظام بین‌الملل است. به همین علت تروریستی اعلام کردن سپاه، بیش از آن‌که پیامی مستقیم به تهران باشد، سیگنالی به درون جبهه غرب است، بطوریکه اروپا هنوز بخشی از نظم آتلانتیکی است و می‌خواهد این تعلق را علناً به نمایش بگذارد.
با این حال، همین انتخاب نمادین، محدودیت‌های اروپا را نیز عیان می‌کند. اتحادیه اروپا نه از توان نظامی لازم برای ورود به یک تقابل سخت فرا منطقه ای برخوردار است و نه ظرفیت سیاسی و اقتصادی تحمل پیامدهای یک جنگ گسترده با ایران را دارد. زیرا هرگونه درگیری مستقیم می‌تواند به بی‌ثباتی در خاورمیانه، اختلال در مسیرهای انرژی، افزایش ناامنی دریایی و موج‌های جدید مهاجرت منجر شود؛ سناریویی که برای اروپا عملاً غیرقابل مدیریت است. از سوی دیگر، تغییر حکومت نیز گزینه‌ای است که نه ابزار اجرایی روشنی برای آن وجود دارد و نه تضمینی که پیامدهایش قابل کنترل باشد.
در چنین چارچوبی، تروریستی اعلام کردن سپاه به ابزاری برای اعمال فشار بدون ورود به فاز تقابل سخت تبدیل می‌شود. بطوریکه این تصمیم امکان تشدید فشارهای حقوقی، سیاسی و اقتصادی را فراهم می‌کند، بی‌آن‌که اروپا را وارد تعهدات راهبردی پرریسک کند. به عبارتی هدف اصلی، نه پایان دادن به بحران، بلکه مهار آن و افزایش هزینه‌های رفتار ایران است؛ راهبردی که بر فرسایش تدریجی بنا شده نه بر ضربه نهایی.
@katechon6