در ادبیات رسمی در کلام بین معترض و اغتشاشگر تفکیک قائل می شوند اما در عمل نه تنها نشان چندانی از این تفکیک دیده نمی شود بلکه حتی برخورد اصل می شود.

و معترض به عناوین مختلفی چون مَعَ الصَّابِرِینَ و صَبْرًا جَمِيلًا دعوت به تحمل می شود و پاسخگویی به مطالبه مشروع هم حواله می شود به عبور از شرایط حساس، شرایط حساسی که بعضا تمام هم نمی شود.

در این میان بعد از تمام شدن ماجرا هم برگشت به تنظیمات اولیه رخ می دهد، به عبارتی نه خانی آمده و نه خانی رفته، اما در این بین آنچه فراموش می شود تغییر تدریجی معترض است، در واقع این مکانیسم معیوب همچون یک خط تولید، معترض دیروز را به صورت اتومات به اغتشاشگر فردا تبدیل می کند، به عبارتی یک دور باطل رخ می دهد که هر بار هزینه اش فراتر از گذشته است.

در این میان دشمن خارجی هم نه تنها نظاره گر نیست بلکه با شوق این روند معیوب را دنبال و روی آن سرمایه گذاری می کند و نتیجه هم چیزی نیست جز وضعیت فعلی.
@katechon6