در هفته های اخیر، بارها تاسیسات شرکت نفت آذربایجان در اوکراین از سوی روسیه مورد حمله قرار گرفته است، حملاتی که از آن به واکنش خشن روسیه به ابتکار ترامپ در زمینه کریدور زنگزور یاد می شود.
اما با این حال، واکنش روسیه به کریدور زنگزور همچنان از منطق واکنش مسکو به سقوط بشار اسد پیروی می کند، به عبارتی هیاهو برای هیچ و همزمان مذاکره برای حفظ حداقل ها و استفاده از کارت های باقیمانده برای پیشبرد اهداف در جنگ اوکراین ‌.
علت هم بر می گردد به محدودیت های روسیه و بالتبع عقب نشینی تدریجی آنها از خارج نزدیک( آسیای میانه و قفقاز ) و خاورمیانه و معطوف شدن به مرزهای غربی ( اوکراین ) و اروپا.
اروپایی که هر چند برای روسیه شاخ و شانه می کشد و روس ها را بربر خطاب می کند، اما با این حال, اروپا برای روسیه بمثابه کعبه آمال است، کعبه ای که از دوره پطر کبیر, خواستار راهیابی به آن هستند و اکنون جنگ اوکراین و نیاز آمریکا به روسیه برای مهار چین، مبدل به فرصتی شده برای دستیابی به آن آرزوی چند صد ساله.
در چنین شرایطی امکان معامله ایران از سوی روسیه دور از ذهن نیست، ایرانی که هر چند به اسم زمستان سخت، آورده چندانی جز درهم تنیدگی در جنگ اوکراین نداشت اما اکنون مواجه شده با پیامدهای استراتژیک آن رابطه معیوب.
پیامدهایی که یک قلم آن را می توان در سکوت روسیه در جنگ دوازده روزه دید و اکنون هم باید منتظر دور دیگری از مانورهای خرس ( نماد روسیه )باشیم، خرسی که نه تنها مو کندن از آن غنیمت نبود بلکه تبدیل شده به معضلی راهبردی.
@katechon6