در خاورمیانه « خصومت و دشمنی آمریکا و ایران، پارادایم سازمان دهنده و هژمونیک در شکل دادن به سیاست های منطقه ای است»

بطوریکه کشورهای منطقه طی چند دهه اخیر، با استفاده از این پارادایم, توانسته اند بتدریج ایران را از مزیت های استراتژیک خود برای نقش آفرینی در ترتیبات سیاسی و اقتصادی منطقه محروم کنند.

اما با این حال در دو سال اخیر، ترتیبات استفاده از این پارادایم با شکل گذشته خود متفاوت گشته، بطوریکه اکنون تغییر چشم انداز منطقه نه همچون گذشته از طریق انزوای راهبردی تهران، بلکه بیشتر در جهت خفگی ژئوپلیتیکی ایران نمود یافته است.

همین امر هم کریدور فرامرزی زنگزور را نه اتفاقی منفک از روند ژئوپلیتیکی جاری در منطقه و جنگ دوازده روزه بلکه مبدل کرده به یکی از مراحل کلیدی این روند.

روندی بمثابه یک جراحی ژئوپلیتیکی که طی آن « جهان» ترکی، عبری و عربی در زیر چتر امنیتی آمریکا به طرق مختلف در حال بازنگری در نقشه منطقه هستند، بازنگری در جهت بازتعریف و ارتقا جایگاه آنها در چیدمان استراتژیک منطقه از طریق حذف ایران از معادلات.

امری که بتدریج مرزهای غربی و شرقی ایران و کرانه های خلیج فارس را هم در بر خواهد گرفت و در این میان، تهران همچنان نظاره گر.
@katechon6