اسرائیل با تثبیت « دستاوردهای » تاکتیکی خود در جنگ و همزمان افزایش توان عملیاتی نیروی دریایی در دریای سرخ و خلیج فارس ( بخصوص با توجه به نقش تاثیرگذار این نیرو در سرکوب نیروی دریایی سوریه )، قصد دارد عمق راهبردی خودش را به طول دو هزار کیلومتر گسترش دهد, بر این اساس محیط عملیاتی جنگ آینده، نه فقط آسمان بلکه دریا و سواحل را هم شامل خواهد شد و در چنین شرایطی و با توجه به آسیب پذیری های موجود در ساختار بازدارندگی و پدافندی ایران، دیگر نمی توان به الگوهای دفاعی و امنیتی سابق اتکا کرد، زیرا تجربه نشان داده «تمرکز انحصاری بر استراتژی کمّی در حوزۀ موشکی و پهپادی» نه تنها تاثیر چندانی بر ادراک دشمن ندارد بلکه حتی متضمن تاب آوری در طولانی مدت و‌ امکانی برای پر کردن خلأها در حوزه های دیگر هم نیست، در نتیجه، تعریف درست از محیط امنیتی و بالتبع بازنگری اساسی در ساختار بازدارندگی و اطلاعاتی ( نظامی و امنیت داخلی) آن هم با توجه به مقدورات، توانایی ها و تهدیدات پیش رو نه یک انتخاب بلکه ضرورتی راهبردی است، گاهی زود دیر می شود.
@katechon6