این روزها مطالبه وعده صادق ۳ دوباره سر زبانها افتاده و تصور می شود با انجام وعده صادق ۳ درگیری‌ها بین ایران و اسرائیل به نفع تهران ختم به خیر خواهد شد اما در این میان یک سوال مهم پیش می آید، آیا عملیات های موسوم به وعده صادق در تحقق بخشیدن به اهداف خود موفق بودند؟ پاسخ: استمرار این نوع عملیات ها خود نشان دهنده ناکامی آنها در تحقق بخشیدن به اهداف بوده، بطوریکه نه توانستند در سیستم ادراکی دشمن تغییری مثبت ایجاد کنند و نه فرصتی فراهم کردند برای محدود کردن درگیری ها در یک چارچوب مشخص، به عبارتی هر چند این عملیات ها از نظر بانک اهداف یک دستاورد به حساب می آید اما با توجه به عدم تثبیت اهداف تاکتیکی و استراتژیک و ناتوانی در برقراری یک تعادل امنیتی پایدار، بیشتر مبدل شدند به یک تابوشکنی پر هزینه، اما آیا باید نظاره گر بود و تصور کرد دشمن در همین سطح متوقف می ماند؟ این تصور نه تنها ساده اندیشانه است بلکه با توجه به واقعیات میدانی، بیانگر یک اشتباه راهبردی هم خواهد بود زیرا دشمن نشان داده نه تنها قائل به محدود کردن جغرافیا و سطوح درگیری نیست بلکه می خواهد با تصاعد تنشها و در هم تنیده کردن همه عرصه ها، ایران را مجبور به تسلیم کند بر این اساس ما باید بیش از آنکه متکی به تسلسل وعده های صادق باشیم باید خود را منطبق کنیم بر رفتار دشمن، در واقع استراتژی ما باید وابسته باشد بر استراتژی دشمن، امری که یقیناً به علت گسترش جغرافیا و تغییر کیفیت نبرد, هزینه زا خواهد بود اما کار دیگری نمی توان کرد زیرا دشمن نشان داده حاضر به پذیرش هیچگونه آتش بسی نیست و در چنین شرایطی بالا بردن پرچم سفید از سوی ما یا بی عملی, بیشتر از آنکه امکانی باشد برای تنفس، دشمن را حریص تر خواهد کرد.
@katechon6