مانورهای دیپلماتیک اروپا و آمریکا در این مقطع برای ترغیب ایران به بازگشت به مذاکره، بیشتر از آنکه به معنای پایان جنگ و برقراری آتش بس باشد ادامه عملیات جنگی است اما به طرق دیگر، بطوریکه آنها می خواهند آنچه را که در میدان به دست نیاوردند را در پشت میز مذاکره بدست بیاورند، در این میان هم هر چند آتش‌بس، برای بسیاری نیکو جلوه می دهد اما در پس این نیکویی و صلح مصنوعی یک شر بزرگ نهفته است، شری در مقام خلع سلاح ایران، در واقع تکرار دیگری از الگویی که چند سال قبل در لیبی پیاده شد و اکنون هم به نوعی دیگر در لبنان در حال انجام است و نتیجه قبول این هم روند هم چیزی نیست جز تبدیل تدریجی ایران به جغرافیایی تکه تکه شده و سوخته همچون لیبی یا در خوشبینانه‌ترین حالت تثبیت آزادی عمل اسرائیل در ایران، در چنین شرایطی تنها گزینه ممکن مقاومت است، مقاومتی هر چند سخت و بعضاً با هزینه‌های سنگین و مزین به خون پاک ایرانیان اما تا وقتی که تعادل برقرار نشود، چاره دیگری نیست.
(در این مقطع میدان نه تنها نافی دیپلماسی نیست بلکه حتی باعث تقویت آن هم می شود، زیرا روندهای ژئوپلیتیکی هر چند با قلم ساخته و پرداخته می شوند، اما جوهر آن قلم از خون میدان است، حقیقی که تاریخ بهترین گواه آن است)
@katechon6