این جنگ بمثابه شب عاشورا بود، بطوریکه فارغ از جماعت خائن و پلشت که برای اسرائیل هلهله سر می دهند، همزمان عیار عده قلیلی دیگر را هم مشخص کرد، حضراتی که تا چندی قبل از دلاوری سرداران ساسانی، سربداران، عباس میرزا و ... در دفاع از میهن می نوشتند اما اکنون لال شده اند. در این میان دیگرانی هم هستند که آنچنان با لکنت و تبصره می نویسند که در متن آنها حتی نمی توان با اما و اگر هم جای متجاوز و مدافع را تشخیص داد، بطوریکه انگار با آثاری از جنس رمان‌های فرمالیستی آلن روب گری طرف هستیم که در آن از در و تخته حرف زده می شود جز اصل قصه، در واقع خلاصه ای هستند از تذبذب و چه زیبا گفته جناب اوحدی مراغه ای :
پر مذبذب مباش و سر گردان
که ثباتست سیرت مردان
خویشتن دار و راست باش و امین
کز یسار تو ناظرند و یمین