کتاب «مفهوم امر سیاسی» کارل اشمیت را می توان یکی از مهمترین و هوشیارکننده ترین آثار فلسفه سیاسی دانست، کتابی که اهمیت آن بیش از هر چیز بر می گردد به قدرت امتناع آن در عدم همسویی با دیگر آثار فلسفه سیاسی.
در این کتاب ماهیت امر سیاسی نه حاصل مصالحه و گفتگو بلکه برآیندی است از ترسیم یک مرز بین دوست و دشمن و یک تمایز اساسی خود اتکا.
که نه با قوانین پارلمانی و رویه های قضایی تعریف می شود و نه قوانین بازار و دو گانه های زیبایی شناسانه، مذهبی و اخلاقی.
بلکه سیاست زمانی آغاز می شود که یک گروه انسانی، گروه مقابل خود را به عنوان یک تهدید بالقوه و وجودی شناسایی می کند، شناسایی که هر چند بعضاً بار مذهبی، فرهنگی و اقتصادی دارد اما با این حال قابل تقلیل به این حوزه ها نیست بلکه بیشتر از هر چیز بر می گردد به تشدید اختلافات به مرحله ای که بازیگران حاضر هستند برای آن بمیرند یا کشته شوند.
اما نکته اینجاست دشمن در منظومه فکری اشمیت از منظر « Hostis / دشمن عمومی » است نه « Inimicus/ دشمن خصوصی » به عبارتی دشمن یک دشمنی شخصی برآمده از اختلافات فردی نیست بلکه برآیندی است از ظهور دشمنی عمومی/ وجودی و تلاشی برای حفظ بقا. در این میان برجسته شدن بقا است که دشمنی در راستای سیاست را از بقیه دشمنی ها متمایز می کند.
و همین نقطه می شود آغاز اختلاف اشمیت با لیبرال ها، زیرا لیبرال ها تصور می کنند می توان از طریق مصالحه و نهادها، اختلافات را مدیریت و  سیاست را «متعالی» کرد، تعالی که بیش از هر چیز معطوف بوده بر رفع اختلافات و بالتبع یکسان سازی هنجاری جهان، اما این انکار تفاوت ها و تقلیل سیاست به مدیریت هر چند مدعی نادیده گرفتن سیاست است اما با این حال سیاست نه تنها ناپدید نمی شود بلکه بعضاً تصعید و منحرف و به صور گوناگون چون جنگ همه علیه همه، انقلاب فرهنگی، دستکاری جمعیتی و نسل کشی ظهور پیدا می کند و در این میان، تصمیم برآمده در لیبرالیسم برای حذف «دیگری»، دیگر تصمیمی برآمده از یک سنجش حاصل از منافع نیست بلکه یک الزام اخلاقی است، الزامی که این روزها می توان در غزه یک نمود آن را دید، الزامی در جهت نسل کشی.
@katechon6