فرانک نایت در حدود صد سال قبل در کتاب ریسک، نااطمینانی و سود درباره تمایز بین ریسک و عدم قطعیت گفته بود : « تمایز عملیاتی بین ریسک و عدم قطعیت در این است که، در مورد اول، از طریق آمارهای تجربی گذشته و محاسبات پیشینی, توزیع نتایج مشخص است اما در مورد دوم، این مسئله حاضر نیست - زیرا موقعیتی که با آن برخورد می‌شود منحصربه‌فرد است و غیر قابل پیش‌بینی» به عبارتی هیچکس نمی تواند بطور دقیق آینده را پیش‌بینی کند و بالتبع هم پیش بینی های اقتصادی و سیاسی نمی‌توانند به «آینده معلوم» دست یابند اما با این حال با وجود همه این مسائل و عدم اطمینان ها، در سنجش و مدیریت ریسک می توان برآوردی تقریبی از وضعیت محیط و آینده بدست آورد بطوریکه از طریق تحقیق و پیش‌بینی، «معلومات ناشناخته» به «ناشناخته‌های شناخته‌شده» تبدیل می شوند و به نوعی امکانی می شوند برای جلوگیری از وقوع بحران ها یا آمادگی برای مدیریت صحیح بحران در صورت وقوع ، امری که باید گفت با وجود تعدد نهادهای مربوط و بالتبع تخصیص میلیارد ها تومان ردیف در بودجه( مثلا پدافند غیر عامل)، در ایران مبدل شده به یک عنصر مفقوده، بطوریکه هر از چندی با حوادثی مواجه می شویم که می توانستیم به راحتی از وقوع آنها جلوگیری کنیم، وقایعی که روزگاری از جنس پلاسکو و متروپل آبادان بود و اکنون بندر رجایی.
@katechon6