برای مثال جرائم، از اوج خود در اواسط دهه ۷۰ و اوایل دهه ۹۰ کاهش یافته—اما بسیار بسیار بالاتر از نرم تاریخی آمریکا است که وقتی لیبرال‌ها در اواسط دهه ۶۰ کنترل عدالت کیفری را به دست گرفتند، و امروز به‌سرعت در حال افزایش است، در برابر شکایت‌های بی‌اثر محافظه‌کاران. و این کاهش موقت جرائم، دولت رفاه چه کرده تا جلوی موج بزرگ‌تر را بگیرد؟ سونامی چپ‌گرایی که به معنای واقعی و مجازی—ما را در برگرفته، نه‌تنها عقب‌نشینی نکرده بلکه رشد کرده است. همه پیروزی‌های شما (ما) کوتاه‌مدت هستند.
مهم‌تر از آن، محافظه‌کاری اخیراً چه دستاوردی داشته است؟ در ۲۰ سال گذشته؟ پاسخ—که به نظر می‌رسد "هیچ‌چیز" باشد—ممکن است به ادعای "ایده‌های ما امتحان نشده‌اند" اعتبار ببخشد. جز اینکه همان محافظه‌کارانی که این ایده‌ها را تولید می‌کنند، مسئول فروش آن‌ها به عموم مردم هستند. اگر ایده‌هایشان "امتحان نشده‌اند"، در نهایت تقصیر کیست؟ کل پروژه محافظه‌کاری بوی شکست می‌دهد. تنها موفقیت اخیر و مداوم آن، حفظ خودش است.
تنها سه سؤال اهمیت دارند. اول، اوضاع واقعاً چقدر بد است؟ دوم، الان چه کنیم؟ سوم، برای بلندمدت چه باید بکنیم؟ پاسخ شرکت سهامی محافظه‌کاری، به سؤال اول را در این مرحله می‌توان به‌سادگی نادیده گرفت. اگر محافظه‌کاران مایل به بحث جدی باشند، من برای آن بیش از اندازه آماده و مشتاق هستم. مشکل "قطعیت ذهنی" تنها با رفتن به میدان عمومی قابل غلبه است. اما تلاش من برای انجام این کار که کسلر به آن اشاره می‌کند—عمدتاً با ناباوری مواجه شده. چطور می‌توانند این را بگویند؟! چطور کسی که ظاهراً از طبقه ما (روشنفکران محافظه‌کار) است، نه‌تنها از ترامپ حمایت می‌کند (هرچند با اکراه) بلکه دلایلی برای این کار ارائه می‌دهد؟
یکی از استدلال‌های عمیق‌تر این بود که تنها در یک جمهوری فاسد، ترامپ می‌توانست ظهور کند. بنابراین عجیب است که کسانی که بیش از همه از ترامپ وحشت دارند، کمترین تمایل را به بررسی این احتمال دارند که جمهوری در حال مرگ است. این احتمال، ظاهراً، برای آنها آن‌قدر مضحک به نظر می‌رسد که نیازی به رد آن نیست. مانند استدلالی که می گوید
به نظر من انتخابات سال ۲۰۱۶، آزمون نهایی است، برای اینکه آیا هنوز شجاعت و فضیلتی در آنچه هسته ملت آمریکا بود، باقی مانده است. اگر آنها نتوانند خودشان را صرفاً برای رأی دادن به اولین کاندیدایی در یک نسل که قول پیشبرد منافعشان را می‌دهد، و رأی دادن علیه کسی که آشکارا می‌بالد که عکس آن را انجام خواهد داد (یک میلیون سوری دیگر، کسی هست؟)، برانگیزند، پس محکوم‌اند. شاید آنها سزاوار سرنوشتی که در انتظارشان است نباشند، اما به‌هرحال آن را متحمل خواهند شد.
@katechon6