کودکی و جنگ دو مضمون اصلی آثار لویی فردینان سلین هستند، اما استفاده سلین از این دو تجربه زیسته به معنای بازآفرینی صادقانه آنها در رمان نیست زیرا گذشته بقول سلین از دست رفته و در خیال ذوب شده و تبدیل شده به یک حرامزاده که در آن « تصنیف های کوچه بازاری را که آدم ازش نخواسته گلچین می شود بطوریکه همه چیز را بی هدف با بزک گریه زاری و پشیمانی به شما بر می گرداند» در واقع موجودی نامشروع که بیش از هر چیز برآیند پشیمانی است اما سلین اهل پشیمانی نیست او می خواهد زندگی کند برای همین در این اثر برای بازسازی گذشته بیش از آنکه متکی به قلم باشد، بقول خود دست به قضیب راست شده خود می برد، یک عمل شهوانی که هر چند گاهی از جنس خود ارضایی است اما از نظر او« نباید تسلیم مشت زنی شد بلکه باید گذشته را از این طریق دراز کرد تا تسلیم شود» و این چنین است رمان برای سلین مبدل می شود به جماعی مستمر در چند صد صفحه و جنگ یکی از جماع های سلین است، جماعی سرد و خشن اما لبریز از زندگی.
@katechon6