امیرالمؤمنین صلوات الله علیه در میدان این‌گونه رجز می‌خواند: «بَازِلُ عَامَيْنِ حَدِيثُ السِّنِّ / لِمِثْلِ هَذَا وَلَدَتْنِي أُمِّي‏»؛[1] اگرچه سنم کم است، مردِ پختۀ کاملِ کارآزموده هستم و مادرم مرا برای چنین روزی به‌دنیا آورد.
حضرت با سربازان زیردست نمی‌جنگید و هرگاه وارد میدان می‌شد، پرچم‌دار را هدف می‌گرفت. کفار با حضور امیرالمؤمنین علیه السلام در میدان می‌گفتند «موت احمر» (مرگ سرخ) آمد؛[2] می‌گفتند اگر علی‌بن‌ابی‌طالب به میدان بیاید و شمشیر بزند، ما را به خاک‌وخون خواهد کشید.

[1]. الفائق فی غریب الحدیث، ج١، ص٩۵؛ نک: عمدة العیون، ص١٣۴.
[2]. ابن‌شهرآشوب می‌نویسد: «الكفار كانوا يسمونه الموت الأحمر، سموه يوم بدر لعظم بلائه و نكايته». (مناقب، ابن‌شهرآشوب، ج٢، ص۶٩)‏

📚 کتاب قبله کعبه زاد، جلد ٢، صفحه ۶۱

تلگرام فروش کتاب|ایتا فروش کتاب|سایت