روسیه؛ از هراس اروپا تا واقعیت ژئوپلیتیک

این روزها هراس از هجوم تمام‌عیار روسیه به اروپا بالا گرفته است. برخی دولت‌های اروپایی نیز برای سناریوهای سخت‌تر آماده می‌شوند؛ هرچند گزارش‌های اخیر بیشتر از تشدید تهدیدهای ترکیبی، سایبری و پهپادی حکایت دارد و نه نشانه قطعی آغاز جنگ مستقیم روسیه و ناتو.

کریمی پور در فضای کم هیاهو بس بهتر توانایی تفسیر ژئواستراتژیک این رویداد را دارد:
مسکو در سال‌های اخیر در قفقاز با کاهش نفوذ روبه‌رو شده، در سوریه پس از فروپاشی بشار اسد و گریز تهران، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای ژیوپلیتیک ش را از دست داده و اکنون نیز پس از بیش از چهار سال جنگ، همچنان در اوکراین گرفتار جنگ فرسایشی است. حتی در روزهای اخیر، جنگ به حملات پهپادی اوکراین به عمق خاک روسیه و مسکو کشیده شده است.
اوکراین نیز کشوری است که بخش مهمی از تاریخ معاصر خود را در فضای سیاسی ـ امنیتی روسیه و شوروی گذرانده است. با این همه، روسیه هنوز نتوانسته کیف را به تسلیم وادارد. با این همه، چگونه می‌توان تصور کرد که مسکو بتواند در یک جنگ کلاسیک، همزمان با ۳۲ کشور عضو ناتو درگیر شود؛ از ورشو و برلین گرفته تا پاریس و لندن؟
البته روسیه قدرت نظامی و هسته‌ای بزرگی است و نباید آن را دستکم گرفت. ولی قدرت دفاعی با توان تهاجم گسترده یکی نیست.  هست؟!
تجربه روسیه نشان داده که در دفاع از سرزمین و استفاده از ژرفای جغرافیایی و ظرفیت‌های فرسایشی توانمندتر است؛ در حالی که عملیات تهاجمی گسترده و سریع، دستکم در اوکراین، با دشواری جدی روبه‌رو شده است.
حتی اگر جنگ از شکل کلاسیک خارج و به جنگ پهپادی، موشکی، سایبری و ترکیبی تبدیل شود، باز هم ناتو از نظر گستره اقتصادی، صنعتی، فناوری و ظرفیت‌های نظامی جمعی، مجموعه‌ای بسیار بزرگ‌تر از روسیه است.
بنابراین، خطر اصلی شاید حمله تمام‌عیار روسیه به اروپا نباشد؛ بلکه لغزش تدریجی از جنگ ترکیبی و برخوردهای محدود به رویارویی مستقیم روسیه و ناتو باشد. این سناریو است که باید جدی گرفته شود.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k