کارل زیمر:
جین گودال در ۲۶ سالگی به تانزانیا سفر و بررسی رفتار شامپانزه‌ها را در پارک ملی گومبه استریم آغاز کرد. یافته‌های او انقلابی بودند. او نشان داد که شامپانزه‌ها می‌توانند ابزار بسازند و از آن استفاده کنند، رفتار اجتماعی پیچیده‌ای دارند و از اشارات و حرکات برای برقراری ارتباط بهره می‌برند و نیز با همکاری متخصصان بیماری‌های عفونی، سرنخ‌هایی درباره‌ی منشأ ویروس HIV در شامپانزه‌ها ارائه داد. گودال علاوه بر کارهای علمی، فعال محیط زیست و محافظت از حیوانات است و بنیاد جین گودال را برای حفاظت از حیات وحش و آموزش‌های محیط زیستی تأسیس کرد.
حال فرض کنید گودال ۲۶ ساله برای اولین بار به محل میدانی خود رسیده است و قرار است اکتشافات خود را انجام دهد، ولی ناگهان درمی‌یابد که بودجه‌ای که برای تحقیقات نیاز داشته، به دلایل نامعلومی ناپدید شده است. آیا چاره‌ای جز بازگشت به خانه و یافتن شغل دیگری داد؟
داستان ناپدید شدن بودجه‌های تحقیقاتی هم‌اکنون در ایالات متحده در حال وقوع است. دولت دوم ترامپ، فعالیت‌های علمی را دچار هرج‌ومرج کرده است. آزمایش‌های بالینی و مطالعات میدانی بلندمدت را ناگهان متوقف کرده است. دانشجویان تحصیلات تکمیلی متوجه شده‌اند که حمایت لازم را ندارند. دانشمندان بین‌المللی که می‌توانستند تخصص خود را به آزمایشگاه‌های آمریکا ببرند، به طور فزاینده‌ای به دیگر کشورها می‌روند. پایگاه‌های داده‌ای که زیربنای تحقیقات‌اند، از وب‌سایت‌های دولت آمریکا حذف می‌شوند. برخی واژه‌ها، مانند «تغییرات اقلیمی»، ممنوع اعلام شده‌اند. وزیر بهداشت و خدمات انسانی هم قول داده که دانشمندان دولتی «اثبات خواند کرد» که تایلنول باعث اوتیسم می‌شود. ولی روش علم چنین نیست. این اختلال در تاریخ آمریکا بی‌سابقه است و انعکاس‌هایی در تاریخ کشورهای دیگر نیز وجود دارد؛ مانند علم شوروی در زمان لیسنکو یا علم آلمان در دهه‌ی ۱۹۳۰.