بسیاری از ما پیوسته از داروین سخن می‌گوییم، بی‌آنکه کتابش را خوانده باشیم یا در نظریه‌اش عمیق شده باشیم. این شعرگونه را که با تأثیرپذیری از شعری از احمد شاملو نوشته‌ام، تقدیم می‌کنم به شما:


هنوز
در اندیشه‌ی آن مردِ تنهایم،
که در جزیره‌ای دور
در جست‌وجوی باورهای کهنه
بر منقارِ نازکِ سهره‌ها
چشم انداخت ـ تیز،
و چیزی گفت
که کوه‌ها
با صدای سنگین‌شان
تا امروز
با حیرتی بی‌پایان
تکرار می‌کنند.

گاه از خود می‌پرسم:
او،
بر دفترِ نازکِ زندگی
چه نوشت،
که آوایش هنوز
همچون پژواکی کهن
از گلوگاهِ کوه‌های پیر
بازمی‌گردد؟