در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز
چه توان کرد؟ که سعیِ من و دل باطل بود

بر هر دردی دوا پدید آید اما بر درد فقدان ابدی یکی از شریف‌ترین افراد این روزگار هرگز مرهمی پیدا نیست.
افسوس و هزار افسوس کانون‌های دانشگاه در سوگ از دست‌رفتن مردی غمین است که منتهای مهربانی و خصال نیک بود؛ زنده‌نام آقای علی امیری مردی از تبار ادب، معرفت، حرمت. دمی از رویش لبخند توام با احترام دور نمی‌شد‌. بر خرد و کلان، دانشجو و غیر دانشجو چون می‌رسید دست بر سینه خویش می‌نهاد و به حرمتی تمام تعظیم می‌کرد و با لحنی که یکسر از قلبی پر ز مهر برمی‌خاست می‌گفت: قربان شما.
آقای امیری کانون‌ها به ابدیت پیوست. این پیوستن به ابدیت نتیجه درگذشتن از دنیا نه که ثمره خُلق نیک ایشان بود که در ذهن و ضمیر یکایک کسانی که با آن نازنین‌مرد مهربان‌روی خوش‌خوی مراوده داشتند برای همیشه باقی مانده است.

دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش
بیچاره ندانست که یارش سفری بود