شهریار، از قبیله‌ی شاعرانی بود که شعر را نه به صنعت سخن، که به سوز دل می‌آراست؛
غزلش بوی خاطره داشت و کلامش، رنگ روزگار.
در شعر او، عشق گاه به هیئت یاری رفته می‌آمد،
گاه در چهره‌ی مادری، و گاه در قامت سرزمینی که کودکی خویش را در آن به یادگار نهاده بود.
شهریار، فرزند آذربایجان و شاعر دو زبان بود؛
«حیدربابایه سلام» را به زبان مادری سرود و در ادب فارسی جایگاهی بلند یافت.
دلبستگی‌اش به ایران و فرهنگ ایرانی در شعرش آشکار بود؛ چنان‌که فارسی، برای او پیوندی دیرینه با میراث این سرزمین بود.
«مسلّم باشد ایران را در آفاق@kaiums |کانون شعر و ادب هیوا
به فرهنگ و تمدن، پیشوایی
همه مهر و محبت بود و تاریخ
نکو دارد بدین دعوی گُوایی»
— سید محمدحسین بهجت تبریزی (شهریار) ✒️