یادتان باشد، حسادت هم طبقاتی است.
کمتر کسی به قایقهای تفریحی و هواپیماهای شخصیِ میلیاردرها یا زندگی آروم و مرفه ثروتمندان حسادت میکنه، چون توی ذهنشون «اونا لیاقت و شایستگی رفاه رو دارن».
اما کافیه محمدرضا پسر همسایه توی کارش یه ترفیع بگیره، یا شیدا، دختر فامیل، برای رشد شخصی و آزادی خودش تصمیم مستقلی بگیره، اونوقته که فوراً شروع میکنن به حرف زدن و سرزنش کردن.
به همین دلیل، اگه کسی به شما حسادت میکنه، احتمالاً توی ذهنش شما رو همسطح خودش میبینه و چون تصور میکنه شما «شایستهی» چیزی که به دست آوردهاید نیستید، چنین رفتاری میکنه.
از این منظر، حسادت نوعی خشونت طبقاتیه و معمولاً متوجه کسانی میشه که فرد اونها رو در سطح خودش میبینه.
در حالی که شما با هیچکس برابر نیستید و هیچوقت هم نبودهاید!
خانوادهتون، محیطی که در اون رشد کردید و سطح فرهنگی و فکریتون هیچگاه دقیقاً مشابه هیچکس دیگری نبوده.
اینکه دیگران صرفاً بر اساس چندتا نشونهی موقتی و مشترک که در مقطعی از زندگی با شما داشتهان، تصور کنن شما از همون طبقه، همون عمق یا همون پیشینهی اونها هستید، خطای شناختی خودشونه، نه شما.
💬TheIranianPsy
Artikal
@Kafiha
