چند شعر از مجموعه شعرهای سپید کوردی در دست انتشار جلیل صفربیگی
🔸
۱
دەسەێلم
پڕن دە تەپ‌وتۆزِ سیمان
ده پشتِ گاریِ قورسِ کارگاه
جووانیم بار کەم
ئوو هه‌ر شه‌و
ئەرا ژنەم
باس خەنەی کەپەنەکِ پەروانە کەم...
(ترجمه فارسی)
دست‌هایم
پر از گردوغبارِ سیمان است
پشتِ گاریِ سنگینِ کارگاه
جوانی ام را بار می‌زنم
و هرشب
برای همسرم
از حنای بالِ پروانه می‌گویم..
🔸🔸
۲
ورسگمەو
شێعر نووسم،
سەردمەو
شێعر نووسم...
دەسەێلم لێواوڵێو ده گەچ و سیمانن و
شێعر نووسم.
پەروانەیل
جان و دە سەر زامەێلم نیشن،
تا باڵەێلیان
ده خوێنِ هەڵقوڵیاگم رەنگین بکه ن.
دە نام شاریگ ک نان
ده پشتِ دیوارەیلِ سەرد شاریاگوەس،
م وە گاریِ بەتاڵِ باوگم
خەمِ ئەزرەت بار کەم؛
سەرم نەنەمە سەر بالِشێگ
ک بۆی ڕەنچ و ورسگی نات
تەنیا له ناو تاریکیی ئێ ماڵە بێ‌چراغه،
وە زامەێلم که پەروانەیل لێ نیشتنە،
کووچەیلیگ ڕووشن کەم
کە نان و شێعر
لە جادەێلی فرە وفرین!
(ترجمه فارسی)
گرسنه‌ام و
شعر می‌نویسم،
سردم است و
شعر می‌نویسم...
دست‌هایم آغشته به گچ و سیمانند و
شعر می‌نویسم.
پروانه‌ها
می‌آیند و بر زخم‌هایم می‌نشینند،
تا بال‌هایشان را
از خونِ جوشیده‌ام رنگین کنند.
در شهری که نان
پشتِ دیوارهای سرد پنهان است،
من با گاریِ خالیِ پدرم
غمِ حسرت و آرزو بار می‌زنم؛
سرم را بر بالشتی نگذاشتم
که بوی رنج و گرسنگی ندهد...
تنها در تاریکیِ این خانه‌ی بی‌چراغ،
با زخم‌هایم که پروانه‌ها بر آن نشسته‌اند،
کوچه‌هایی را روشن می‌کنم
که نان و شعر
در جاده‌هایش پر از برف است!
🔸🔸🔸
۳
ورسگمانە،
نە گەنِم دیریمن
نە ئارد...
باوگم ده ژێر بارِ شەرم
هۊرد و خەمیر بوویه
بۆو نانِ سزیاگ
ده دڵِ داڵگم جایگ
تیر بویمن؛
(ترجمه فارسی)
گرسنه‌ایم،
نه گندمی داریم
نه آردی...
پدرم زیرِ بارِ شرم
خرد و خمیر شده
بوی نانِ سوخته
از دلِ مادرم می‌آید
سیر شدیم.
@darwachdariche
Post #3432
881
Forwarded from دەروەچ// دريچه