‍ آزمایش «Universe 25»

میدانیم که بیشتر جنگ‌های تاریخ بشر از چهار ریشه‌ی اصلی نشأت می‌گیرند:

۱. منافع مادی و تصرف منابع ،
۲. اختلافات نژاد، قومیت، هویت قومی
۳. اختلاف ایدیولوژی های سیاسی
۴. دین و باورهای مذهبی

ولی آیا عالی نمی‌شد در مورد اول ، اگر تمام بشریت به منابع نامحدود دسترسی داشت و تمام نیازهایمان برآورده می‌شد؟ اگر هیچ‌کس به خاطر کمبود منابع نمی‌مرد، جنگ نمی‌کرد

در سال ۱۹۶۸، آزمایشی با موش‌ها پاسخی بسیار تکان‌دهنده به این سؤال داد.
آزمایش «Universe 25» (جهان ۲۵) توسط جان بی. کال‌هون، زیست‌شناس آمریکایی، در سال ۱۹۶۸ در مؤسسه ملی سلامت روان (NIMH) در مریلند آغاز شد، او برای موش‌ها چیزی شبیه به بهشت خلق کرد:
غذای نامحدود، دمای ایده‌آل، بدون بیماری، بدون شکارچی.
آزمایش با چهار جفت موش شروع شد و هر ۵۵ روز جمعیت دو برابر می‌شد.
همه‌چیز عالی پیش می‌رفت…
تا زمانی که جمعیت به حدود ۶۰۰ رسید.
این نقطه به بعد، رفتارهای عجیبی در سیستم ظاهر شد.
ساختار اجتماعی فروپاشید.
برخی موش‌ها به‌شدت پرخاشگر شدند.دیگران را مدام دنبال می‌کردند، کتک می‌زدند، حتی گاهی می‌کشتند.
در این فضای خشونت‌آمیز، برخی موش‌های نر کاملاً گوشه‌گیر شدند؛هیچ‌گونه تعامل اجتماعی نداشتند، فقط در گوشه‌ای بی‌حرکت زندگی می‌کردند.آن‌قدر از زندگی عقب کشیده بودند که حتی در برابر کتک‌خوردن هم واکنشی نشان نمی‌دادند.

گروهی که کال‌هون آن‌ها را “زیباها” (The Beautiful Ones) نامید، از نظر ظاهری سالم بودند —
موهای درخشانی داشتند، اما درون‌گرا و بی‌فایده بودند. از هرگونه تعامل اجتماعی دوری می‌کردند، جفت‌گیری نمی‌کردند، فرزند بزرگ نمی‌کردند، فقط با وسواس زیاد خودشان را تمیز می‌کردند. از بیرون مرتب و زیبا بودند، اما از درون فروپاشیده بودند.

این فروپاشی به نسل‌های بعدی هم سرایت کرد.
موش‌های ماده نقش مادری خود را از دست دادند؛

برخی بچه‌هایشان را رها کردند، برخی آن‌ها را کشتند. در برخی نواحی، میزان مرگ نوزادان به ۹۶٪ رسید.

در نهایت، پس از رسیدن جمعیت به ۲۲۰۰،
روند کاهش سریع آغاز شد. تولیدمثل متوقف شد، تعامل اجتماعی پایان یافت، اشتیاق به ارتباط و پیوند از بین رفت. در عرض ۵ سال، جایی که تصور می‌شد بهشت است، کاملاً به یک قبرستان تبدیل شد: ساکت، استریل، اما کاملاً خالی.

کال‌هون این را “فروپاشی رفتاری” (Behavioral Sink) نامید. موضوع، کمبود منابع نبود، بلکه ازدحام و بی‌معنا شدن نقش‌های اجتماعی، نوعی فقدان معنا بود. شاید پرسش واقعی این باشد: اگر جامعه‌ای با وجود داشتن همه‌چیز می‌تواند نابود شود، پس واقعاً چه چیزی است که یک جامعه را زنده نگه می‌دارد؟

🆔@JOIN3AAA