‍ ‍ گرگی در لباس میش

از شارلی ابدو تا سکوت در برابر همجنس‌گراستیزی نیجریه — این بود مدافع انسانیت؟!

با مرگ پاپ آرژانتینی، موجی از ستایش‌های رسمی به راه افتاد.
رهبران جهانی او را «چوپان بزرگ»، «صدای امید»، و «مدافع انسانیت» خواندند.
رئیس‌جمهور آلمان، فرانک-والتر اشتاین‌مایر، او را «نشانه‌ای درخشان» نامید.
نخست‌وزیر راست‌گرای ایتالیا، جورجیا ملونی، به ستایش‌اش پرداخت.
حتی چپ‌گرایان، مثل یان فن آکن، او را به‌خاطر نقد سرمایه‌داری ستودند.

اما آیا این چهره‌ی مهربان، واقعاً مدافع انسانیت بود؟ یا فقط یک نقاب خوش‌برخورد بر چهره‌ی سیستمی کهن و ضد‌انسانی؟

واقعیت پشت نقاب

خورخه ماریو برگولیو با شخصیتی فروتن و شوخ‌طبع، از محله‌های فقیر بوئنوس‌آیرس آمده بود. اما او مدافع فقرا نبود — بلکه مبلغ فقر بود!
او آرزوی جامعه‌ای آزاد نداشت. هدفش بازگرداندن دوران سلطه‌ی دین بر عقل، علم و حقوق بشر بود.
اگر ترامپ شعارش «آمریکا را دوباره عظیم کنیم» بود، پاپ فرانسیس می‌خواست مسیحیت را دوباره مقدس و فرمانروا کند — بر گرده‌ی انسان‌ها.

دشمن مدرنیت و آزادی

نقد او بر سرمایه‌داری، از موضع عدالت‌خواهی نمی‌آمد، بلکه از موضعی ارتجاعی و واپس‌گرا بود.
دین را در مناطق فقیر و کم‌سواد شکوفا می‌دید.
از تجملات سنتی واتیکان پرهیز کرد، اما در عوض، برنامه‌ی سیاسی انجیلی‌ها را با لبخند اجرا کرد.

سکوت سنگین در برابر سرکوب

او از بزرگ‌ترین مخالفان سقط جنین بود.
وقتی کلیساهای آفریقایی خواهان مجازات‌های شدیدتر برای همجنس‌گرایان شدند، او فقط سکوت کرد.
وقتی آزادی بیان زیر تیغ تندروهای مذهبی رفت، پاپ نه‌تنها سکوت نکرد — بلکه حتی چند روز بعد از حمله‌ی تروریستی به مجله‌ی طنز فرانسوی شارلی ابدو در سال ۲۰۱۵ ، آن را چنین تفسیر کرد:
«اگر دوستی به مادرم توهین کند، باید منتظر مشت من باشد. این طبیعی است… نباید به باورهای دیگران توهین کرد.» چنین توجیهی برای تروریسم مذهبی باید جامعه‌ی کاتولیک را دچار بحران می‌کرد. اینکه اکثر رسانه‌ها در گزارش‌های خود به این جمله اشاره‌ای نکردند، کوتاهی بزرگ روزنامه‌نگاری بود.

جمله‌ای که مستقیم، خشونت مذهبی را توجیه کرد — آن‌ هم تنها چند روز بعد از حمله‌ی خونین وحوش مسلمان به دفتر مجله شارلی ابدو.

امیدی که از همان اول توهم بود

گروه‌هایی مثل «کلیسای پایین» امید داشتند او حامی دگرباشان و زنان باشد.
اما از همان آغاز پاپی‌اش در ۲۰۱۳، معلوم بود این‌ها فقط رؤیا هستند.
کلیسای کاتولیک هرگز همراه روشنگری و حقوق بشر نبوده — و فرانسیس حتی بیش از پیش، این نهاد را به سنگر سنت‌گرایی تبدیل کرد.

پایان نمادین یک عصر تاریک

در واپسین ساعات عمرش، او جی.دی. ونس – معاون رئیس‌جمهور آمریکا و متحد ترامپ – را به حضور پذیرفت؛ مردی که کاتولیسیسم را به ابزاری برای پروژه‌ی راست افراطی بدل کرده.

او نه صدای مردم بود، نه ندای عدالت.

او فقط یک لبخند گرم بود روی چهره‌ی سرد و خشن کلیسایی با قرن‌ها سابقه‌ی سرکوب، تبعیض، خشونت و آدم‌سوزی



🆔@JOIN3AAA