‍ ۲۳ مارچ ⁧ #روز_آتئیست⁩، روزی که باید ایستاد و گفت: ما به این خدای زور و زنجیر و خون اعتقادی نداریم. تو ایران ولی این روز فقط یه طعنه تلخه—جایی که اگه بگی "من آتئیستم"، یا "مقدسات"شان رو کوچکترین نقدی بکنید، دیگه باید منتظر طناب دار باشی.

محمد راشد حسینی رو دار زدن چون گفت "خدا نیست"؛
علیرضا شیرمحمدعلی رو تو زندان فشافویه سر بریدن چون به پیامبرشون توهین کرد؛
حمیدرضا امینی رو به جرم چند تا خط تو تلگرام سال‌هاست دارن با شکنجه له می‌کنن.
سعید ملک‌پور رو تا پای چوبه دار کشوندن و وقتی نابودش کردن ولش کردن؛
زینب جلالیان رو به حبس ابد محکوم کردن—فقط چون از این دین اجباری حالشون به هم خورد.
….
اینا اسم چند نفر نیستن، اینا یه فریاد خفه‌شده‌ان که یا تو خاک دفن شدن، یا تو قفسای این رژیم دارن نفس‌نفس می‌زنن.

‏ماده ۲۶۳ قانون مجازاتشون عین یه تفنگ رو شقیقه‌ست: "توهین به پیامبر؟ اعدام." شک کنی؟ ارتداد و مرگ. سوال بپرسی؟ افساد فی‌الارض و مرگ. تو کشوری که از اول ابتدایی، با کثیف‌ترین نسخه دین—پر از تهدید، کتک، و ترس—مغز بچه‌ها رو پر می‌کنن، آتئیست‌ها فقط کسایی نیستن که "نه" می‌گن؛ اونا مشعل‌دارای روشنگری‌ان تو این تاریکی لعنتی. با رد کردن این خدای ستمگر و این مذهب تحمیلی، دارن به همه نشون می‌دن که می‌شه بدون این غل و زنجیر زندگی کرد، فکر کرد، و نفس کشید—همون چیزی که این سیستم ازش می‌ترسه و براش چوبه دار آماده کرده.

‏جمهوری اسلامی با خون این آدما و با ترساندن بقیه سر پاست، ولی هر آتئیستی که جرات می‌کنه بلند بگه "من باور ندارم"، داره پایه‌های این جهل رو می‌لرزونه. ما هنوز زنده‌ایم، هنوز می‌پرسیم، هنوز داد می‌زنیم: آزادی واقعی بدون خلاص شدن از این دین زوری، یه جوک مسخره‌ست.
‏تا این چرخه خطرناک بچرخه این روشنگری ما ادامه خواهد داشت


#AtheismDay

🆔@JOIN3AAA