من اخیراً به این نتیجه رسیدم که نصفِ مشکلاتِ لیبرالیسم، به این دلیله که ما هیچ جنبشِ فاشیستیِ شناسنامه‌داری نداریم! فاشیسم به اندازه‌ای بدنام شده که کم‌تر کسی جرئت می‌کنه سینه‌اش رو بده جلو و با افتخار ازش حمایت کنه. نتیجه‌یِ این وضعیت هم این شده که بسیاری از کسانی که در حقیقت باید به احزابِ فاشیستی می‌پیوستن، اومدن و لیبرال شدن! صرفاً چون لیبرال‌ها سوسیالیست نیستند.
در همین ایرانِ خودمون اگر یک جنبشِ فاشیستیِ درست و حسابی وجود داشت، جنبشی که علناً از ملی‌گرایی و نظامی‌گری و اقتدارگرایی و نژادپرستی و توسعه‌طلبی و ... حمایت می‌کرد، اگر آثارِ فیلسوفان و نظریه‌پردازانِ فاشیست ترجمه و در تیراژِ بالا چاپ می‌شد، اگر فعالینِ مجازیِ بیشتری علناً و صراحتاً فاشیسم رو تبلیغ می‌کردند، اون وقت بسیاری از این آدم‌هایی که الان فکر می‌کنن لیبرال یا حتی لیبرتارین هستند، متوجه می‌شدن که فاشیستن! می‌رفتن دنبالِ علایقِ واقعیِ خودشون و دست از سرِ لیبرالیسم و لیبرتارینیسم هم بر می‌داشتن...