• در اندیشه ابن تیمیه، اثبات «مکان»، «جهت» و «فوقیت» برای خداوند با استناد به برخی ظواهر نقلی مانند (استواء علی العرش) بحثی ثابت شده است. شراح وهابی او همچون بن عثیمین با وام گرفتن از مبانی خرافی و الحادی او، صفت «علو» را حسی و ذاتی می‌داند. در مقابل، غزالی و ابن حزم این دیدگاه را مستلزم تجسیم و تحیّز دانسته و خداوند را از جهات سته منزه می‌دانند. نقد کلامی وارد بر این تفکر آن است که اگر «علو» صفتی ذاتی باشد، جهت مذکور یا قدیم است یا حادث. اگر جهت قدیم باشد، تعدد قدما و شرک لازم می‌آید و اگر حادث باشد، خداوند محل حوادث شده و مستلزم حدّ و حدوث ذات است. بنابراین، اثبات جهت برای خداوند به تجسیم و شرک منجر می‌شود. این تحلیل نشان می‌دهد که دیدگاه ابن تیمیه و من تبع او در اثبات جهت علو، در تناقض منطقی با تنزیه الهی قرار گرفته و نقدهای وارد بر آنان بر منطق و برهان عقلی و نقلی صحیح استوار است.

• نویسنده این اثر از اندیشمندان معاصر است که در نقد جریاناتی چون (وهابیت، سلفیت، اهل سنت، صوفیه، (شیخیه)، غلاة) آثار بسیار وزین و قابل استفاده‌ای دارد. پدر ایشان نیز در مباحث اعتقادی دارای فکری مستقیم بوده است.

»Tashiholetiqad