اوج خفقان و محدودیت اهلبیت علیهم‌السلام در نشر معارف❗️
🔹 امام صادق علیه‌السلام در حدیث فوق پس از بیان حدیث غدیر به حسان جمّال و توصیف واکنش مخالفین این حدیث؛ می‌فرمایند:
▫️یَا حَسَّانُ لَوْلَا أَنَّکَ جَمَّالِی لَمَا حَدَّثْتُکَ بِهَذَا الْحَدِیثِ
👈 اگر تو شتربان من نبودی، این حدیث را برایت نقل نمی‌کردم!
▪️این تعبیر، به روشنی نشان می‌دهد که در عصر امام صادق علیه‌السلام، نشر برخی معارف بنیادین ولایت، تابع شرایط مخاطب و فضای حاکم بوده است.
⁉️ با وجود چنین شرایطی، چگونه می‌توان انتظار داشت احادیث ائمه دوازده‌گانه علیهم‌السلام در همان عصر، میان عموم شیعیان مشهور و متداول بوده باشد؟
⁉️ و از آن مهم‌تر؛ چگونه می‌توان انتظار داشت اهلبیت علیهم‌السلام ضمن بیان مصیبت‌های وارده بر حضرت زهرا سلام الله‌علیها برای ایشان مجلس عزاداری نیز برگزار کنند ؟!
وقتی امام صادق علیه‌السلام حتی حدیث غدیر را برای هر مخاطبی نقل نمی‌کند، آیا منطقی است انتظار داشته باشیم امام در مسئله‌ای به مراتب حساس‌تر، همچون مصائب حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها، لزوماً مجالس علنی و قابل‌انتشار برپا کرده باشد و آثار آن در منابع تاریخی باقی مانده باشد؟!
🔹 پس مسئله بسیار روشن است:
▫️ اگر فضای سیاسی و امنیتی، امکان نشر آزادانه معارف اهلبیت علیهم‌السلام را محدود می‌کرد، «عدم شهرت» نمی‌تواند به‌تنهایی ملازم با «عدم صدور» یا «عدم وقوع» باشد.
🆔 @javaheralklam
Post #2573
302
🔹️جَواهِر الکَلام🔹️ يَا حَسَّانُ لَوْ لاَ أَنَّكَ جَمَّالِي لَمَا حَدَّثْتُكَ بِهَذَا اَلْحَدِيثِ»
- ❤ 8
- 👍 2
- 👏 1
- 😢 1