#فقه_الثقلین 1⃣2⃣

⁉️ آیا از روایات اهلبیت علیهم‌السلام میتوان شستن پا را اثبات کرد؟ ( ۴ )

❗️ اما در خصوص اشکال سوم، نسبت به روایت زراره از امام باقر علیه‌‌السلام ادعا شده است که حریز بن عبدالله از سوی امام صادق علیه‌السلام طرد شده است!

⁉️ آیا این مسئله موجب سقوط وثاقت اوست ؟!

🔹 در پاسخ، چند نکته باید مورد توجه قرار گیرد:

1⃣ به وثاقت حریز بن عبدالله تصریح شده است:

▫️حريز بن عبد الله السجستاني، ثقة كوفي
📚فهرست شیخ طوسی صفحه‌ی ۶۳

2⃣ مستند این ادعا، روایتی است که‌ کشی نقل میکند و خلاصه‌ی آن این چنین است:

▫️فضل بقباق برای حریز از امام صادق علیه‌السلام اجازه ملاقات خواست، اما حضرت اجازه نداد. بار دیگر درخواست کرد و باز هم حضرت اجازه نداد. فضل گفت: «به خدا سوگند، شما حریز را به مجازاتی بزرگ‌تر از کاری که انجام داده، کیفر کرده‌اید.» حضرت فرمود: «وای بر تو! من چنین کردم، زیرا حریز شمشیر کشیده بود.» سپس فرمود: «اگر حذیفه بود، پس از آنکه یک بار به او گفته بودم، دیگر درباره او نزد من وساطت نمی‌کرد.»
📚 اختیار معرفة الرجال، ج ۱، ص ۳۸۳

🔹 اما حتی با فرض پذیرش سند این روایت، این روایت دلالتی بر سقوط وثاقت حریز ندارد، زیرا آنچه در روایت مشاهده می‌شود، مؤاخذه حریز نسبت به یک رفتار مشخص است؛ یعنی شمشیر کشیدن او در جریان مقابله با خوارج سجستان، نه اینکه امام صادق علیه‌السلام او را به عنوان یک راوی غیرقابل اعتماد معرفی کرده باشند.

ممکن است شخصی به دلیل انجام یک عمل خاص مورد عتاب، مؤاخذه یا حتی بی‌مهری امام قرار گیرد، اما این امر به خودی خود موجب نمی‌شود که وثاقت او در نقل حدیث ساقط گردد؛ عدم‌ دلالت روایت فوق بر عدم وثاقت حریز توسط رجالیان نیز تصریح شده است:

▫️أنها لا تنافي وثاقة حريز كما هو ظاهر
📚 معجم رجال الحديث، ج ۵، ص ۲۳۳

▫️حذيفة بن منصور والبقباق كلاهما ثقة وحريز أيضاً ثقة، وإن ساء في تجريد سيفه على الخوارج من دون إذن الإمام عليه السلام
📚 معجم الأحاديث المعتبرة، ج ۱، ص ۱۲۵

بنابراین، حتی بر اساس همین روایت نیز نهایت چیزی که می‌توان استفاده کرد این است که حریز در اقدامی بدون اذن امام، شمشیر کشیده و از این جهت مورد مؤاخذه قرار گرفته است ولی روایت دلالتی بر عدم وثاقت ندارد.

🆔 @javaheralklam