🔹 از این عبارت شیخ طوسی، چند نکته‌ی بسیار مهم استفاده می‌شود:

1⃣ شیخ طوسی در مقام بیان شیوه‌ی کلی و روش فقهای شیعه است به همین دلیل از لفظ «الطائفة» استفاده می‌کند؛ یعنی این روش را سیره‌ی عمومی امامیه می‌داند، نه عملکرد چند عالم یا چند رجالی خاص [ انا وجدنا الطائفة ]

2⃣ امامیه تنها به نقل حدیث اکتفا نکردند؛ بلکه راویان را توثیق، تضعیف و از یکدیگر تفکیک می‌کردند و میان افراد قابل اعتماد و غیر قابل اعتماد تفاوت قائل بودند. [ فوثقت الثقات منهم، وضعفت الضعفاء ]

3⃣ قدمای امامیه برای نقد راویان، معیارهای مشخصی داشتند و با تعابیری مانند کذاب، متهم، مخلط، واقفی، فطحی و... به ارزیابی راویان می‌پرداختند. [ فلان متهم فی حدیثه، وفلان کذاب، و فلان مخلط، و فلان مخالف فی المذهب و الاعتقاد ]

4⃣ شیخ تصریح می‌کند که آنان در این موضوع کتاب‌های مستقلی تألیف کردند؛ که خود، نشان‌دهنده‌ی شکل‌گیری دانشی مستقل در زمینه‌ی ارزیابی و نقد حدیث است. [ و صنفوا فی ذلک الکتب ]

5⃣ مهم‌تر از همه اینکه، هرگاه حدیثی را نمی‌پذیرفتند، به بررسی سند آن می‌پرداختند و با استناد به ضعف راویان، آن را تضعیف می‌کردند؛ یعنی نقد سندی، از روش‌های رایج آنان بوده است. [ حتی ان واحدا منهم اذا انکر حدیثا طعن فی اسناده و ضعفه بروایته ]

6⃣ شیخ در پایان تأکید می‌کند که این روش، سیره‌ای مستمر از گذشته تا زمان او بوده و هیچ‌گاه دچار انقطاع نشده است. [ هذه عادتهم على قديم وحديث لا تنخرم ]

✅ شیخ طوسی این گزارش را نه به عنوان یک نظریه شخصی، بلکه به عنوان گزارش یک واقعیت تاریخی بیان می‌کند؛ زیرا تعبیر «وجدنا» [ ما چنین یافتیم ] ظهور در گزارش از یک سنت و واقعیت موجود در میان امامیه دارد، نه صرف اظهار نظر شخصی

👈 بنابراین با وجود این شواهد و ادله‌ی صریح واقعا عجیب است که برخی مخالفین ادعا دارند شیعیان تا قبل از علامه حلی اعلی‌الله‌مقامه‌الشریف یک مکتب مستقل در علم رجال و حدیث نداشتند!!

🆔 @javaheralklam