▪️دلالت روایت عبدالله بن سنان از امام صادق علیه السلام مبنی بر نهی از روزه‌داری در روز عاشورا:

روایت فوق از حیث دلالت در نهی از روزه داری روز عاشورا روشن و صریح است؛ زیرا امام علیه‌السلام اگر چه دستور به امساک در این روز را میدهند اما می‌فرمایند:

🔹 «صُمْهُ مِنْ غَيْرِ تَبْيِيتٍ»

👈 در اصطلاح فقهی، «تبییت» به معنای قصد و نیت روزه از شب پیش است. دستور امام علیه‌السلام به ترک تبییت، ظهور روشنی در این دارد که امساک در این روز، روزه‌ی عبادیِ متعارف ـ چه واجب و چه مستحب ـ نیست؛ بلکه نوعی امساک تأدبی و حزنی است که به مناسبت مصیبت سیدالشهداء علیه‌السلام انجام می‌شود.

همچنین امام علیه‌السلام تصریح می‌فرمایند:

▪️«وَ لَا تَجْعَلْهُ يَوْماً كَامِلاً وَ لْيَكُنْ إِفْطَارُكَ [و لكن أفطر] بَعْدَ اَلْعَصْرِ بِسَاعَةٍ»

👈 این تعبیر نیز به‌وضوح دلالت دارد که امساک تا پایان روز ـ به نحوی که در روزه‌ی شرعی متعارف است ـ مطلوب نیست، بلکه باید پیش از غروب و پس از عصر شکسته شود.

از سوی دیگر، کیفیت افطار نیز در روایت به نحوی خاص بیان شده است:

▪️ «أَفْطِرْهُ مِنْ غَيْرِ تَشْمِيتٍ»

👈 واژه‌ی «تشمیت» در لغت، گاه در معنای نوعی تنعّم، اظهار سرور و لذت‌جویی استعمال می‌شود. بر این اساس، ظاهر روایت آن است که افطار در این روز نباید به صورت متعارف و همراه با مظاهر نشاط و لذت باشد؛ بلکه باید همانند حال مصیبت‌زدگان و اهل حزن انجام گیرد؛ یعنی صرفاً به مقدار رفع امساک، نه به عنوان افطار متعارف روزه.

✅ بنابراین دلالت روایت فوق در نهی از روزه گرفتن روز عاشورا صریح است.

🆔 @javaheralklam