🔹 پاسخی که وهابی داده است با این پیش فرض است که عالم باید مخلوق باشد؛ بنابراین با وجود این پیش فرض احتمالات مختلف را مطرح کرده است؛ توضیح بیشتر اینکه:

👈 فرض کنید کسی میپذیرد عالم مخلوق است در این صورت میتوان از آن شخص پرسید: حالا که قبول کردی عالم مخلوق است، چه چیزی او را خلق کرده؟ عدم او را خلق کرده؟ [ عدم که چیزی نیست تا بخواهد چیزی خلق کند ] خودش، خودش را خلق کرده؟ [ خودش نبوده که بخواهد خودش را خلق کند ] و دو گزینه دیگر که در جایگاه خودش به آن ها خواهیم پرداخت.

👈 اما فرض کنید کسی قبول ندارد که عالم مخلوق است [ که سوال ما دقیقا در همین مقام است ] اگر کسی به او بگوید: « جهان را عدم خلق کرده یا جهان، خودش خودش را خلق کرده یا...» او به راحتی خواهد گفت: من اصلا قائل نیستم به اینکه جهان مخلوق است تا نوبت به این برسد که به این سوالات جواب دهم! جهان مخلوق نیست در نتیجه بحث از خالقش هم منتفی است!

▫️به عبارت دقیق‌تر: «اثبات خالقی موجود غیر از جهان» متوقف بر «اثبات مخلوقیت جهان» است حال اگر «اثبات مخلوقیت جهان» هم متوقف بر «اثبات خالقی موجود غیر از جهان» باشد دور لازم می‌آید.
👈 وهابی چنین دوری را در استدلالش مرتکب شده است. که این همان دور علی و معلولی است که از جهت عقلی محال است [ زیرا بازگشت به اجتماع نقیضین دارد ]

🔸 سپس وهابی که حقیقتا در استدلال خودش گند زده است و میخواسته افتضاح خود را توجیه کند! پشت قرآن قایم می‌شود و می‌گوید قرآن هم همین غلط را مرتکب شده است! مشخص است وقتی که اصل مطلب غلط است، حمل آن بر قرآن هم غلط است‌ همچنین اگر کسی مخلوقیت جهان را قبول نداشته باشد، صرف این بیان از قرآن برای او کافی نیست.

🆔 @javaheralklam