📌معاویه، از شهادت امام حسن -عَلَیهِ السَّلامِ- خوشحال می‌شود و مقدام او را با ذکر بدعت‌ها و مخالفت‌های علنی‌اش با شرع توبیخ می‌کند!


در صحیح سنن أبي داود (4131) از خالد بن معدان روایت شده است:
«مقدام بن معدى کرب، و عمرو بن اسود، و شخصى از بنى اسد از اهالى قنسرین، نزد معاویه آمدند. معاویه به مقدام گفت: خبر دارى که حسن بن على -علیه السلام- وفات کرده؟ مقدام گفت: إنا لله وإنا إلیه راجعون. شخصى به (1) او گفت: مگر آن را مصیبت مى دانى؟ (2) مقدام گفت: «ولِمَ لا أراها مصیبة، وقد وضعه رسول الله -صلى الله علیه وآله وسلم- فی حِجره، فقال: «هذا منّی وحسین من علیّ»؛ (چطور مصیبت نشمارم در حالى که رسول خدا صلى الله علیه وآله وسلم او را در آغوش مى‌گرفت و مى‌فرمود: این از من است و حسین از على است. مردى که از بنى‌ اسد بود گفت: «جمرة أطفأها الله عزّ وجلّ»؛ (آتش برافروخته اى بود که خدا آن را خاموش نمود). مقدام گفت: امروز از اینجا نمى‌روم مگر آنکه تو را خشمگین سازم و چیزى بگویم که خوشت نیاید، آنگاه گفت: اى معاویه! اگر راست گفتم مرا تصدیق کن و اگر دروغ گفتم مرا تکذیب کن. گفت: باشد. مقدام گفت: تو را به خدا سوگند! مگر نمى‌دانى که رسول خدا صلى الله علیه وآله وسلم از پوشیدن حریر نهى فرمود؟ معاویه پاسخ داد: آرى. گفت: تو را به خدا سوگند! نشنیدى که رسول خدا از پوشیدن طلا نهى فرمود؟ معاویه گفت: آرى. گفت: به خدا سوگند! مگر نمى‌دانى که رسول خدا از پوشیدن پوست حیوانات وحشى و سوار شدن بر آن نهى فرمود؟ گفت: آری. گفت: به خدا سوگند اى معاویه! تمام اینها را در خانه‌ات دیدم. معاویه گفت: مى‌دانم که هرگز از دست تو نمى‌توانم خلاص شوم!» (3)

حافظ ذهبی (748 هـ) در سیر أعلام النبلاء (3/159) حدیث را پذیرفته، و گفته است: «إِسْنَادُهُ قَوِيٌّ»، و محققین کتاب مذکور که شیخ شعیب ارنؤوط و گروه ایشان باشند در پاورقی تذکر می‌دهند که علی رغم مُدلِّس‌بودن «بقیة بن ولید» در طریق احمد او تصریح به تحدیث کرده، پس هیچ غباری بر سند این خبر نمی‌نشیند!

تعلیقهٔ (1): در مسند احمد [ج5، ص118، ح 16738] «به جاى کلمه «رجل» تصریح به نام معاویه شده وچنین آمده است: «فقال له معاویة: أتراها مصیبة؟». نگاه کن به امانت ابو داود که نام معاویه را برمى‌دارد و به جاى آن واژه «رجل» مى‌گذارد!
عظیم آبادی شارح سنن ابو داود اعتراف می‌کند پنهان‌کردن اسم افراد در این فضائح دأب و روش ابو داود می‌باشد: «(فَقَالَ لَهُ فُلَانٌ) وَفِي بَعْضِ النُّسَخِ وَقَعَ رَجُلٌ مَكَانَ فُلَانٍ وَالْمُرَادُ بِفُلَانٍ هُوَ مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ وَالْمُؤَلِّفُ لَمْ يُصَرِّحْ بِاسْمِهِ وَهَذَا دَأْبُهُ فِي مِثْلِ ذَلِكَ» [عون المعبود، الناشر: دار الکتب العلمیة، ج 11، ص 127].

تعلیقهٔ (2): معاویهٔ بی‌ایمان شهادت امام حسن -علیه السلام- را مصیبت نمی‌بیند، و ناراحت نمی‌گردد؛ مقدام هم با ذکر مخالفت‌های عامدانه او با شریعت اسلام و فضح او از خجالتش در می‌آید! عظیم آبادی شارح سنن ابو داود [مصدر پیشین، ج 11، ص 128] از گفتهٔ منافقانه معاویه بسیار تعجب کرده و می‌گوید: او حق اهل بیت را نشناخت؛ فوت حسن بن علی علیهما السلام از بزرگ‌ترین مصیبت‌ها است. خدا مقدام را پاداش خیر بدهد و از او راضی باشد که از گفتن حق خاموش نماند و آن را در موقع حاجت اظهار کرد!! این است شأن یک مؤمنِ کامل و مخلص!

تعلیقهٔ (3): چگونه می‌توان چنین فرد خالف السنه‌ای را از اهالی ایمان حساب کرد؟! ای برادر مسلمان! خوب ببین که او در برابر ارشاد و حق خاضع نمی‌گردد، و همچون فراعنه از معصیت الله باکی ندارد!!

🆔 https://t.me/mataen_Muawiyah