سی‌ام شهریورماه، زادروز #فریدون_مشیری (۱۳۰۵-۱۳۷۹)

این شاعر نوپرداز معاصر دستی نیز در روزنامه‌نگاری داشت و سال‌ها با مجلاتی مانند روشنفکر و سخن همکاری کرد و در معرفی شاعران نوپرداز به جامعه نقش داشت. او در عین پرداختن گهگاهی به قالب‌های سنّتی شعر فارسی، بیشتر دنباله‌رو شعر نو نیمایی بود. زبان شعرش پاکیزه، نرم، هموار، ساده و به دور از پیچیدگی، و تصویرهای شعری او ملموس، عینی و فارغ از تخیل‌های نازک‌اندیشانه است. شعر او مایه‌ور از عاطفه‌ای نیرومند، سیّال و صمیمی است و با تاروپود زندگی روزمره گره خورده است. عشق به انسان و طبیعت و ایران‌دوستی و نگاه انتقادی به اجتماع پیرامون از مایه‌های اصلی سروده‌های اوست. شعر «کوچۀ» او از سروده‌های نامدار معاصر است که به زبان مردم راه یافته است و خوانندگان بسیار یافته است.
آثار شعری او عبارت‌اند از: تشنۀ طوفان، گناه دریا، ابر و کوچه، بهار را باور کن، از خاموشی، مروارید مهر، آه باران، دیار آشتی، با ایران و پنج سخن‌سرا (گزیدۀ اشعار وطن‌دوستانه)، لحظه‌ها و احساس، آواز آن پرندۀ غمگین، تا صبحِ تابناکِ اهورایی.

🔗 فرهنگستان زبان و ادب فارسی
#شعر_با_صدای_شاعر
@Jaryaann