⚫️ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

▪︎روزی که خبر شوم درگذشت آیدا، رها و محمدرضا را پشت تلفن شنیدیم، لحظه‌ای که آسمان بر سرمان فرو ریخت، هزار بار از خودمان پرسیدیم مگر از این بدتر می‌شود؟ و شد.

▪︎دیشب، خبر درگذشت همزمان دو دوست و هم‌اتاقی در خوابگاه کوی علوم پزشکی تهران، «عرفان طاهرخانی» و «فرهاد سالاری»، تکه‌های گوشت و استخوانی که از ما مانده بود را ویرانِ ویران کرد.

▪︎دیشب به عکس‌هایشان، خنده‌هایشان و چشم‌هایشان نگاه کردیم و گریستیم. دیپلم افتخار فیلم کوتاهی که عرفان ساخته بود – «بوکه» – را دیدیم و گریستیم. پیام دوستانشان را خواندیم: «عرفان فردا امتحان چشم داشت و فرهاد هم دو روز دیگه. اگه امتحانا مجازی بود و به زور نمی‌کشوندنمون تهران، شاید هیچ‌وقت این اتفاق‌ها نمی‌افتاد.» و گریستیم. گریستیم و گریستیم و پرسیدیم مگر این شب، صبح می‌شود؟ و شد.

▪︎لباس سیاه‌مان را پوشیدیم و گفتیم منتظر گزارش شفاف وقایع هستیم. اشک‌های خشک‌شده گونه‌مان را هزارباره پاک کردیم و نوشتیم: «فقط اجرای عدالت، تسلیتی است که جگرهای آتش‌گرفته‌مان را تسلی می‌بخشد.»

■ در کنار این سوگ، نمی‌توانیم چشم بر واقعیتی تلخ ببندیم: تکرار اخبار مرگ‌های خودخواسته در چند هفتهٔ اخیر، به‌ویژه پس از خشونت‌ها و کشتار بی‌سابقه‌ای که بر جامعه و فضای دانشگاهی تحمیل شده، زنگ خطری جدی برای سلامت روان و جان دانشجویان است. این وضعیت اگر به‌درستی دیده و مدیریت نشود، می‌تواند به زنجیره‌ای شدنِ فاجعه‌ای انسانی بینجامد. مسئولیت دانشگاه صرفاً محدود به برگزاری امتحان یا صدور بخشنامه نیست؛ حفظ جان دانشجویان، رسیدگی فوری و تخصصی به وضعیت روانی آنان، و ایجاد سازوکارهای پیشگیرانه و حمایتی، وظیفه‌ای غیرقابل تعلیق است.

■ ما همدرد خانواده‌ها، دوستان و هم‌کلاسی‌های عزیزمان هستیم و همزمان، از مسئولان دانشگاه انتظار داریم که با شفافیت و سرعت، شرایط لازم برای پیشگیری از تکرار چنین فجایعی را فراهم کنند.

انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران