نام‌ مدل‌های کلاد معنی‌های جالبی دارن:
Haiku
هایکو قالبی ژاپنی است که در قرن هفدهم با شاعرانی مثل ماتسوئو باشو به اوج رسید. سه سطر دارد و در ژاپنی معمولاً الگوی ۵-۷-۵ واحد صوتی را دنبال می‌کند. موضوعش اغلب طبیعت و فصل‌هاست و به‌جای توضیح دادن، تصویری کوتاه و ناب پیش چشم خواننده می‌گذارد. خواننده باقی معنا را خودش کامل می‌کند. انتخاب این اسم برای کوچک‌ترین مدل به این دلیل است که هایکو نشان می‌دهد با کمترین کلمات هم می‌شود چیز زیادی گفت: مدلی سریع و فشرده.

Sonnet
سونت از واژهٔ ایتالیایی sonetto به معنای «آواز کوچک» می‌آید و در قرن سیزدهم در ایتالیا شکل گرفت. پترارک آن را به شکوه رساند و بعدها شکسپیر شکل انگلیسی‌اش را رواج داد. چهارده سطر و قافیه‌بندی منظم دارد و معمولاً وسط یا آخر شعر یک چرخش فکری دارد. اسم برای مدل میانی مناسب است، چون سونت هم کوتاه‌تر از یک منظومهٔ بلند است و هم آن‌قدر جا دارد که فکری را کامل بپروراند: تعادل بین اختصار و عمق.

Opus
‏Opus در لاتین یعنی «کار» یا «اثر». در موسیقی کلاسیک از آن برای شماره‌گذاری آثار آهنگساز استفاده می‌شود، مثلاً «اپوس ۹» بتهوون. معمولاً یک opus اثری جدی و پرداخته است، نه یک قطعهٔ سرسری. برای بزرگ‌ترین مدل در خانوادهٔ قبلی، این اسم به معنای اثر بزرگ و مفصل است.

Mythos
‏Mythos در یونانی باستان یعنی «سخن»، «روایت» یا «داستان» و ریشهٔ واژهٔ «myth» یعنی اسطوره در انگلیسی است. این واژه در اصل به روایت‌های بنیادین یک فرهنگ اشاره دارد، مثل داستان خدایان و قهرمانان. جایگاهش از Opus بالاتر است، چون از «اثر بزرگ» به «روایتی بنیادین و اسطوره‌ای» می‌رسد. این ردهٔ جدید فعلاً در دسترس عموم نیست و فقط تعداد کمی از سازمان‌های معتمد در پروژه‌ای به نام Project Glasswing از نمونهٔ پیش‌نمایش آن استفاده می‌کنند.

Fable
‏Fable از واژهٔ لاتین fabula به معنای «حکایت» می‌آید. تمثیلی کوتاه است که اغلب حیوانات در آن سخن می‌گویند و در پایان یک نتیجهٔ اخلاقی دارد، مثل حکایت‌های اسوپ در یونان یا کلیله و دمنه در ادب فارسی. در این خانواده، Fable و Mythos از یک مدل پایه‌اند، ولی Fable تدابیر ایمنی بیشتری در حوزه‌های زیست‌شناسی، امنیت سایبری و پژوهش و توسعهٔ مدل‌های زبانی دارد. شاید بشود گفت همان قصه است، اما همراه با «درس» و احتیاط.