🔴 شکوهِ زیستن در تبعیدگاهِ بی‌تشویق؛ وقتی کرامت به دستاورد باج نمی‌دهد
✍🏻 محمدعلی زم
بشر امروز بیش از همیشه درگیر «دیده‌شدن» است؛ گویی اگر تشویقی نباشد، صحنه‌ای برای نمایش وجود نداشته باشد و دستاوردی قابل اندازه‌گیری ثبت نشود، خودِ زندگی از معنا تهی می‌شود.
محمدعلی زم در برابر این منطق، از کرامت به‌مثابه نحوه بودن سخن می‌گوید؛ ارزشی که درست زمانی آزموده می‌شود که کسی تماشاگر ما نیست.
نمونه تاریخی او ابوذر غفاری است؛ صحابی صریح‌اللهجه‌ای که به انباشت ثروت و فاصله‌گرفتن از عدالت اعتراض داشت و سرانجام زندگی‌اش به ربذه گره خورد. درباره اینکه رفتن او به ربذه تبعید اجباری بود یا کناره‌گیری، روایت‌های تاریخی متفاوت‌اند؛ اما در حافظه اسلامی، ربذه به نمادی از زیستن دور از قدرت و امتیاز بدل شده است.
نکته اصلی این یادداشت، قهرمان‌سازی از شکست نیست؛ بلکه پرسشی درباره هویت انسان در لحظه حذف‌شدن است: اگر تشویق، موقعیت، نفوذ و امکان اثرگذاری از ما گرفته شود، آیا هنوز می‌توان به آنچه درست می‌دانیم وفادار ماند؟
کرامت شاید دقیقاً از همین‌جا آغاز شود؛ آنجا که انسان ارزش خود را از نگاه دیگران وام نمی‌گیرد و حتی در خاموشی، حقیقت درونی‌اش را به بهای بقا یا موفقیت نمی‌فروشد.

متن کامل یادداشت محمدعلی زم

#منتخب_فرهیختگان
#محمدعلی_زم
#ابوذر
#کرامت_انسانی
#اخلاق
#معنای_زندگی

#فرهیختگان روزن آگاهی