🔴 سیه‌جامه نیویورک، سپیدنامه ایران
✍🏻 علی صارمیان
علی صارمیان سخنرانی مسعود پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل را نه فقط از منظر مواضع سیاسی، بلکه از زاویه زبان، نشانه و تصویر می‌خواند؛ از پیراهن سیاه تا عکس‌هایی که رئیس‌جمهور ایران در برابر دوربین‌ها بالا برد.
او پنج نشانه را برجسته می‌کند:
نخست، برچسب. پزشکیان کوشید عنوان «تروریسم» را از ایران پس بگیرد و آن را متوجه آمریکا و اسرائیل کند؛ همان واژه، با مخاطبی معکوس.
دوم، قسمت‌ناپذیری امنیت. جمله «یا امنیت را با هم می‌سازیم یا ناامنی را با هم تحمل می‌کنیم» در خوانش صارمیان، «ما» را از مرز ایران به کل منطقه گسترش می‌دهد.
سوم، زبان جمع. «نمی‌پذیریم» و «نمی‌هراسیم» برای نویسنده فقط فعل‌های یک رئیس‌جمهور نیستند؛ تلاشی‌اند برای سخن‌گفتن از جانب یک ملت و یک تاریخ.
چهارم، تصویر. پزشکیان تصاویر علی خامنه‌ای و شماری از قربانیان حملات به میناب و لامرد را نشان داد. صارمیان این لحظه را جایی می‌داند که تصویر، جای ترجمه را می‌گیرد و پیام را بی‌واسطه منتقل می‌کند.
پنجم، «اما». در یک سوی جمله، ایستادگی در برابر جنگ و زور؛ و در سوی دیگر، بازگذاشتن راه مذاکره و دیپلماسی. از نگاه صارمیان، همین «اما» نقطه اتصال مقاومت و امکان توافق بود.
او این صحنه را چنین جمع‌بندی می‌کند:
«پیراهن سیاه در آن سالن ساکت ماند و نامه سپید سخن گفت؛ جامه شاهد بود، نامه گواه، و زبان داور.»

متن کامل یادداشت علی صارمیان

#صدای_فرهیختگان
#علی_صارمیان
#مسعود_پزشکیان
#سازمان_ملل
#ایران
#دیپلماسی
#نیویورک

#فرهیختگان روزن آگاهی