📘 لیبرالیسم؛ میان پژوهش و کنشگری سیاسی
✍️ موسی غنی‌نژاد
موسی غنی‌نژاد در یادداشتی تازه به مناقشه‌ای در میان مدعیان لیبرالیسم در ایران می‌پردازد؛ مناقشه‌ای که از نظر او مرز میان کار پژوهشی و کنشگری سیاسی را نیز آشکار می‌کند.
او یادآوری می‌کند که زمانی «لیبرال» در ادبیات بخش بزرگی از نیروهای چپ و اسلام‌گرایان متأثر از مارکسیسم، به ناسزایی سیاسی تبدیل شده بود؛ حال آن‌که امروز، به گفته او، بخش فزاینده‌ای از جوانان و تحصیل‌کردگان به لیبرالیسم گرایش پیدا کرده و پاسخ برخی مشکلات ایران را در آن جست‌وجو می‌کنند.
غنی‌نژاد این تحول را مثبت می‌داند، اما هم‌زمان درباره عرضه «جنس قلابی» به نام لیبرالیسم هشدار می‌دهد؛ یعنی تبدیل آن به ایدئولوژی‌ای وارداتی و ناسازگار با زمینه تاریخی و فرهنگی ایران، به‌ویژه هنگامی که هدف اصلی، کسب قدرت در نظم سیاسی آینده باشد.
بخش اصلی یادداشت، پاسخ به منتقدی است که غنی‌نژاد و محمد قوچانی را دو شاخه اقتصادی و سیاسیِ «محافظه‌کاری فقهی» معرفی کرده و نزاع غنی‌نژاد با چپ‌ها و روشنفکران دینی را تلاشی برای تبرئه فقاهت و روحانیت از پیامدهای انقلاب ۵۷ دانسته است.
غنی‌نژاد این صورت‌بندی را نوعی «تئوری توطئه» می‌خواند. استدلال او این است که پس از انقلاب و سیطره قدرت سیاسی بر نهادهای دینی، آن «دستگاه فقاهت مستقل» که پیش‌تر بخشی از سنت تشیع بود، دیگر به شکل سابق وجود ندارد و اسلام سیاسی حاکم را نیز باید پدیده‌ای متفاوت از آن سنت دانست.
او همچنین ترکیب «لیبرال سکولار دموکرات» را از نظر مفهومی محل ایراد می‌داند و منتقد خود را متهم می‌کند که سه مفهوم متفاوت را برای اعلام یک موضع سیاسی کنار یکدیگر نشانده است.
غنی‌نژاد در پایان بر تمایزی که برای خودش بنیادی است تأکید می‌کند: «من کنش‌گر سیاسی نیستم و خود را صرفاً پژوهشگری می‌دانم که نگران ایران و مردمان آن است.»
از همین رو نیز اعلام می‌کند قصد ندارد این مجادله را ادامه دهد؛ زیرا از نگاه او، منتقدانش در مقام کنشگر سیاسی سخن می‌گویند و کاری از جنسی متفاوت با پژوهش انجام می‌دهند.

متن کامل یادداشت موسی غنی‌نژاد

#منتخب_فرهیختگان
#موسی_غنی‌نژاد
#لیبرالیسم
#محمد_قوچانی
#روشنفکری
#اسلام_سیاسی
#اقتصاد_سیاسی
#اندیشه_سیاسی
#فرهیختگان روزن آگاهی