جنگ و مردم

امروز توفانی از خبرها یکی‌یکی می‌رسید. ساعاتی پیش ترامپ گفت محاصره دریایی را دوباره بر ایران اعمال می‌کند. دقایقی پیش سنتکام اعلام کرد از فردا حصر دریایی آغاز می‌شود و نیویورک تایمز در خبری اطلاع داد ترامپ به کنگره اطلاع داده جنگ با ایران از سر گرفته شده است.

از فردا خبر نداریم – از هفتهٔ بعد، ماه بعد. بیش از حد توانمان سرد و گرم شده‌ایم و روحمان از دی‌ماه خونریزی می‌کند. اما تا وقت هست، تا ارکستر مخالفان جنگ شروع به دمیدن در شیپورها نکرده‌اند و بی‌رحمانه انگشت اتهام به سوی مردم دراز نکرده‌اند، درددلی با هم کنیم.

آیا تلاشی بوده است برای جلوگیری از جنگ که مردم ایران در سه چهار دههٔ اخیر نکرده باشند؟ آیا روح و جان و هدف نهایی تمام جنبش‌هایی که در سه دههٔ اخیر در ایران ظهور پیدا کرده، غیر از این بوده که زیست ایرانی عادی شود، ایران از تنش‌ها دور شود و مردم در امنیت روانی بیشتری زندگی کنند؟

مبدأ را هر جا خواستید بگیرید: درست است که صلح‌طلبی مردم ایران را یک قشر اصلاح‌طلب به نفع خود مصادره کردند و جنبش‌های صلح‌طلب و اصلاح‌طلب را خرج آمال و کرسی‌های سیاسی خود کردند، اما آیا غیر از این است که جوهر اصلی تمام جنبش‌ها، تلاش‌ها و تقلاها همین بود که ایران تغییر کند تا مردم به زندگی عادی برگردند؟

ای واعظان خودایران‌دوست‌پندار! واقعاً مردم ایران چقدر توانستند در سیاست خارجی تأثیرگذار باشند؟ آیا یک درصد بزرگ و احتمالاً اکثریت بزرگی از مردم ایران آرزوی این را نداشتند که می‌توانستند سیاست‌های کلان، به ویژه سیاست خارجی را عوض کنند؟ آیا توانستند؟ آیا شد؟ راهی بود که بشود رفت و نروند؟ بارقه امیدی وجود داشت که مردم به آن دل نبندند و آن را نیازمایند؟

هر برچسبی به مردم تحولخواه ایران بچسبد، برچسب جنگ‌طلبی نمی‌چسبد. آن‌قدر زور زدند و نشد که ناامید شدند؛ سرد شدند؛ کرخت شدند؛ کتک خوردند؛ ساچمه خوردند و دم آخر خود را در میانه کابوسی ترسناک یافتند.

امروز دوباره در آستانهٔ تنشی نامعلوم ایستاده‌ایم. اگر دوباره خواستید به هموطنانتان انگ بزنید، اول از خود بپرسید چه راهی می‌شد رفت و اینان نرفتند و چرا خود شما این راه‌های نجات‌بخش را نمی‌روید؟ بروید! اگر بلدید جلوی جنگ را بگیرید، بسم‌الله! ما که بی‌رمق بر خاک افتاده‌ایم.

از مهدی تدینی