#نگاه_مخاطبان

به نام یزدان خرد

پس مرا منت از استاد بُوَد
که به تعلیم من اُستاد اِستاد

در باب بزرگان چه توان گفت که پرتوهای نور و جلوه های مثبتشان، خود، در انظار، عیان و آشکار است. در آیین بزرگداشت استاد ارجمند و عزیزم جناب آقای دکتر مجتبی مقصودی، جای خویش را به عنوان شاگردی کوچک در محضر ایشان، بسیار خالی می بینم و کم سعادت بوده ام که نتوانستم شرف حضور بیابم؛ چرا که اینجانب نیز همچون بسیاری، به راستی خود را همواره مدیون و مرهون مهر و عنایت این استاد گرانقدر می دانم!
اینروزها به مناسبت و در آستانه ی برگزاری ده سالگی انجمن مطالعات صلح ایران، نوشته های بسیاری را در پاسداشت شخصیت انسانی و علمی جناب دکتر مقصودی خواندم و این خود، نشان از ویژگی های منحصر به فرد و بارز ایشان در ابعاد متعدد علمی، فرهنگی، اخلاقی، انسانی و اجتماعی دارد.
یکی از مهمترین صفاتی که از جناب استاد، در ذهن بنده، برجسته است، گوهری کمیاب در این زمانه است؛ یعنی پشتکار و کوشش برای راهگشایی و اثرگذاری تحت هر شرایطی؛ روحیه ی خستگی ناپذیر، بهره بردن از حداقل فرصت ها و خلق و تولید فرصت های نو، هیچگاه ناامید نشدن و از پای ننشستن، دلیلی است بر بهره مندی امروز اهل دانش سیاست از نتایج و آثار ملموس و ارزشمند کارهای ماندگار ایشان در زمینه های مختلف؛ از جمله پژوهش و تألیفات، تأسیس انجمن های قدرتمند علمی و فرهنگی، مجلات پژوهشی، تربیت دانشجویان و ایجاد و فراهم آوری امکان ارتباطات و همبستگی میان جامعه ی علوم سیاسی ایران! این روحیه و شخصیت جامع الاطراف جناب آقای دکتر مقصودی را می ستایم و از صمیم دل برای ایشان، تندرستی و عزت روزافزون و پایدار آرزومندم؛ چرا که از سرمایه های گرانمایه ی ایران عزیز هستند.

مهر وجودشان همواره تابنده و بالنده باد!

با احترام و ارادت فراوان
اهورا راهبر
استادیار علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد نیشابور

https://t.me/ipsan