چکیده سخنرانی خانم دکتر بهاره صفوی در دومین نشست گروه صلح و علوم تجربی انجمن علمی مطالعات صلح ایران:
علم و صلح دو آرمان مشترک‌اند که در طول تاریخ، گاه در مسیر سازندگی و گاه در مسیر تخریب به کار گرفته شده‌اند. وی با اشاره به ابتکار یونسکو در نامگذاری روز« علم درخدمت صلح و توسعه» یادآور شدند که «صلح را باید در ذهن انسان‌ها بنا کرد»؛ شعاری که هنوز هم یکی از ضروری‌ترین نیازهای بشریت است.
ایشان افزودند هر همکاری علمی میان پژوهشگران از کشورهای مختلف، تمرینی برای صلح است؛ صلحی مبتنی بر گفت‌وگو، کنجکاوی و احترام متقابل.
دکتر صفوی افزودند که صلح پایدار از دل همکاری‌های علمی و پروژه‌های مشترک منطقه‌ای در حوزه‌هایی مانند آب، انرژی و محیط زیست آغاز می‌شود.
ایشان در ادامه بر ضرورت پیوند علم با فرهنگ گفت‌وگو، مدارا و جست‌وجو تأکید کرده و یادآور شدند که اگر علم در جامعه نهادینه نشود، نمی‌تواند به صلح و توسعه منجر گردد.
دکتر صفوی تأکید کردند که نهادینه‌سازی تفکر نقاد و پرسشگری در مدارس و رسانه‌ها می‌تواند جای تعصب را با تفکر و جای داوری را با گفت‌وگو پر کند؛ چراکه جامعه‌ای که می‌پرسد و می‌اندیشد، جامعه‌ای صلح‌جو و عقل‌گراست..
وی در پایان سخنان خود خاطرنشان کردند:
«علم تنها شاخص و رتبه و مقاله نیست؛ علم زمانی رشد می‌کند که با زندگی مردم پیوند بخورد. صلح آینده ما همین امروز، در آزمایشگاه‌ها، مدارس و گفت‌وگوهای علمی شکل می‌گیرد. علم را تنها ابزاری برای دانستن نبینیم، بلکه شیوه‌ای برای باهم‌زیستن بدانیم.»
۱۹ آبان ۱۴۰۴
https://t.me/ipsan
Post #7339
531