زن‌ها در موقعیت درماندگی یک پاسخ عاطفی دارند که محققان نام آن را احساس" توجه و عطوفت" گذاشته اند؛ شاید دلیل آن این باشد که در خونِ زن‌ها اکسی توسین یا هورمون آغوش بیشتری وجود دارد. به همین دلیل؛ وقتی از طرف کسی توجه کمتری می‌بینند، بیشتر به او توجه می‌کنند.

یکی از مطالعات درخشان تد هیوستون از دانشگاه تگزاس نشان می‌دهد دلیل اصلی مشکل دار شدن روابط زناشویی دعوا و درگیری نیست، بلکه؛ کم شدن محبت و پاسخ‌های عاطفی ای است که به یکدیگر می‌دهند. در واقع؛ نبود پاسخ‌های عاطفی مهم‌تر از درگیری‌های بین زن و شوهر هاست و بررسی این شاخص بهتر می‌تواند نشان دهد پنج سال دیگر اوضاع روابط بین زن و شوهر ها چگونه خواهد بود! زوال ارتباط زناشویی زمانی ست که پاسخ‌های صمیمی و محبت آمیز بین زن و شوهر ها قطع می‌شود نه وقتی که با هم دعوا می‌کنند، چون؛ دعوا معلول بروز بی محبتی و سردی است نه علت آن.

ارتباط ما با کسی که او را دوست داریم و با او زندگی می‌کنیم مثل کسی است که با ما بندبازی می‌کند. وقتی بادِ ترس و تردید می‌وزد و ما را می‌لغزاند نباید به خاطر سراسیمگی به یکدیگر بیاویزیم یا سعی کنیم از یکدیگر رو برگردانیم تا دستمان را به جایی بند کنیم و سقوط نکنیم. با این کار تنش طناب بیشتر می‌شود و ارتباط بین طرفین شکننده تر. اگر می‌خواهیم روی طناب بمانیم باید با حرکاتِ یکدیگر تغییر وضعیت بدهیم و به عواطف یکدیگر پاسخگو باشیم. با ایجادِ این ارتباط می‌تواند تعادل ایجاد کرد چون حفظ ارتباط زناشویی مثل حفظ یک تعادل عاطفی است.

📘محکم در آغوشم بگیر | سو جانسن

کانال تلگرام|مشاوره و رواندرمانی|اینستاگرام