چیزی که ما بهش می‌گیم «طعم»، در واقع ترکیبی از مزه، بو، بافت و حتی بعضی حس‌های دهانه.

وقتی غذا رو می‌جوی، مولکول‌های معطرش از پشت دهان و حلق وارد بینی می‌شن و مغز اون بوها رو با مزه‌هایی که زبانت تشخیص داده ترکیب می‌کنه. به این فرایند می‌گن بویایی پس‌رونده. 👃🧠

برای همینه که وقتی بینی‌ات گرفته باشه، خیلی از غذاها ناگهان «بی‌مزه» به نظر می‌رسن؛ در حالی که زبانت هنوز می‌تونه شیرینی، شوری، ترشی، تلخی و اومامی رو تشخیص بده.

• مطالعات متعدد در حوزه «نورومارکتینگ» و روان‌شناسی غذا نشان داده که مغز از تمام حواس برای ارزیابی غذا استفاده می‌کند. برای مثال، رنگ قرمز تیره باعث می‌شود مغز یک نوشیدنی را شیرین‌تر تصور کند، یا اگر صدای تردی (کِرانچی) چیپس با هدفون تضعیف شود، افراد حس می‌کنند آن چیپس کهنه و مانده است.

بوی وانیل یا توت‌فرنگی به تنهایی مزه شیرین ندارند، اما چون مغز ما آن‌ها را با خوراکی‌های شیرین متوقف کرده، استشمام آن‌ها می‌تواند حس شیرینی یک غذا را در زبان ما تشدید کند.

🆔 @innernote1