With astonishing sharpness, the great mathematician POINCARÉ once attacked TOLSTOY, who had suggested that pursuing “science for science’s sake” is foolish. The achievements of industry, for example, would never have seen the light of day had the practical-minded existed alone and had not these advances been pursued by disinterested fools.


وقتی، با تندیِ حیرت‌انگیزی، پوانکاره به تولستوی، که اشاره کرده بود پی‌گیری «دانش برای دانش»  ابلهانه است، تاخت.  دستاوردهای صنعت وفن، به عنوان مثال، هرگز روشنی روز را نمی‌دیدندی اگر تنها مردمان عمل-محور بودند و این پیشرفتها توسط «ابلهانِ» بی‌طمع پِی گرفته نشده بود.

The glory of the human spirit, so said the famous Königsberg mathematician JACOBI, is the single purpose of all science.


اینچنین گفت یاکوبی ریاضیدان نامیِ کونیگس‌برگ: شکوه جانِ آدمی یگانه هدف همۀ دانشهاست. 
We must not believe those, who today with philosophical bearing and a tone of superiority prophesy the downfall of culture and accept the ignorabimus. For us there is no ignorabimus, and in my opinion even none whatever in natural science. In place of the foolish ignorabimus let stand our slogan:We must know,
We will know.
نباید باور کنیم آنانی که با ادا و اطوار فلسفی و لحنِ برتربینانه  سقوط فرهنگ را پیشبینی می‌کنند و (سخنِ/شعارِ) «نمی‌دانیم و نخواهیم دانست» را می‌پذیرند. برای ما (ریاضی‌دانان) «نمی‌دانیم و نخواهیم دانست»ی وجود ندارد، و در نگاه من حتی در دانشهای طبیعی نیز اینچنین است. به جای شعار نابخردانۀ «نمی‌دانیم و نخواهیم دانست» بگذارید شعار خود را بگوییم: 

باید بدانیم. خواهیم دانست.   
پی‌نوشت: 

باید بتوانیم! خواهیم توانست!

@infinitymath