Жауабымыз:

Біріншіден, Ұлы Мөңке ханның жауабы өз заманындағы моральдық сын тұрғысынан айтылғанымен, бұл діннің ақиқат өлшемін толық анықтап бермейді. Яғни, «Кітап берілді, бірақ амал етпедіңдер» деу — адамдардың қателігін көрсетеді, бірақ діннің негізі мен шындығын жоққа шығармайды. Кітап түсуі — Алланың ерекше мейірімі, ал оған амал ету — пенделердің міндеті. Олардың қателігі Кітаптың ақиқатын өзгерте алмайды.

Екіншіден, неге Қасиетті Кітаптың болуы маңызды?

Аллаһ Тағала адамдарға тура жолды көрсету үшін пайғамбарлар жіберіп, оларға уахи арқылы кітаптар түсірді. Себебі адамның табиғаты әлсіз, ұмытшақ, адасуға бейім. Қасиетті Кітап — өзгермейтін, бұрмаланбаған ақиқат өлшемі, адамзатқа тура жолды ұсынатын жазба. Исламда бұл Құранмен толық әрі мәңгілікке бекітілді.

Ал Тәңіршілікте ондай уахимен келген, Алла тарапынан түсірілген кітап жоқ. Адамның өз ақылымен, салт-дәстүрімен шектелген діни жүйе адамның әлсіздігінен адасуға әкеледі. Сондықтан әртүрлі көзқарастар, ырымдар, дәстүрлі нанымдар көбейеді. Сол үшін Аллаһ әр дәуірде пайғамбарлар жіберіп, кітаптар түсірген.

Үшіншіден, "Қасиетті адамдар бізге жеткізді" деу — жеткіліксіз.

Исламда да пайғамбарлар — Қасиетті адамдар. Бірақ олар тек өз сөзін айтпайды. Олар Алланың уахиын жеткізеді. Сол уахи жазылып, сақталады (Құран). Бұл Аллаһтың сөзі. Ал тек «ақылды адамдардың» айтқан сөзін орындау — субъективті, оның ақиқаттығы күмәнді. Әркім өз «қасиетті адамының» айтқанына ерсе, онда ақиқат сансыз болар еді.

Төртіншіден, бейбіт өмір — діннің ақиқаттығының дәлелі емес.

Бейбіт өмір сүріп жатқандардың бәрі ақиқат жолында деп айта алмаймыз. Мысалы, дүниеде көптеген мәдениеттер, қауымдар бейбіт өмір сүрген. Бірақ бұл олардың сенімі хақ екендігін білдірмейді. Ақиқат — Аллаһтан келген уахи арқылы анықталады.

نگيزدلگن جول