مولانا | دیوان شمس | رباعیات | رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵
تا زلف تو را به جان و دل بنده شدیم
چون زلف تو بس جمع و پراکنده شدیم
ارواح تو را سجده کنان می گویند
چون پیش تو مردیم همه زنده شدیم
#مولانا | گنجور
📍@iipoem
Post #1604
11
- Oct 3, 2026مولانا | دیوان شمس | رباعیات | رباعی شمارهٔ ۱۷۰۳ ای ابر که تو جهان خورشیدانی کاری مقلوب می…
- Oct 3, 2026خیام | رباعیات | رباعی شمارهٔ ۵ هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا چون لاله رخ و چو سرو بالاست…
- Oct 2, 2026حافظ | غزلیات | غزل شمارهٔ ۶۲ مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست تا کنم جان از سر رغبت فد…
- Oct 1, 2026بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شمارهٔ ۱۵۰۱ تا دل از انجمن وصل تو مأیوس نبود جوهر ناله درین آینه…
- Oct 1, 2026مولانا | دیوان شمس | رباعیات | رباعی شمارهٔ ۱۰۷۸ برزن به سبوی صحبت نادان سنگ بر دامن زیرکا…
- Sep 30, 2026مولانا | دیوان شمس | رباعیات | رباعی شمارهٔ ۱۴۰۰ ای خورده مرا جگر برای دگران دانم که همین…