تا آخر سال هر روز قراره تو مدرسه برای میناب روضه‌خونی کنید، ولی راجع به اون بچه‌های بی‌گناهی که با هزار بدبختی و سختی، خانوادشون تو این شرایط بزرگشون کردن، از زندگی خودشون زدن، جون کندن که بچه‌شون چیزی کم نداشته باشه، جرئت ندارید حتی یه کلمه حرف بزنید. بچه های بی گناهی مثل ابوالفضل وحیدی، سینا اشکبوسی، ملینا اسدی، انیلا ابوطالبیان، امیر محمد شاه کرمی و هزاران اسمی که هنوز هم بعد هشت ماه بیرون نیومده. این بچه ها هم دقیقا مثل همون بچه های مینابی که سنگشونو به سینه میزنید، یه زندگی داشتن، یه خانواده داشتن، دوست داشتن، آرزو داشتن، مدرسه می‌رفتن، می‌خندیدن و برای آینده‌شون برنامه داشتن. پشت هر اسمی که شاید خیلی راحت از کنارش رد بشین، یه خانواده‌ای وایساده که هنوز با نبودن بچه‌ش زندگی می‌کنه. حداقل جرئت داشته باشید اسم همه اونایی رو هم بیارید که قربانی شدن. نمی‌شه یکی رو عزیز کرد و برای یکی دیگه سکوت کرد. نمی‌شه برای بعضیا روضه خوند و برای بعضی دیگه حتی اسمشون رو هم نیاورد. سکوتِ شما اسم‌هاشونو از ذهنمون پاک نمی‌کنه.