Der idiot

به عزیزی دست یاری دراز کردیم، خانواده‌ای هستند با چهار فرزند که سه فرزند زیر ۱۶ سال هستند. پدر معتادی دارند و خانه‌ای اجاره‌ای. مادر خانواده در یک کلوچه فروشی کار می‌کند که کفاف مخارج خانواده رو نمیده. نیت دارم سه بسته لوازم التحریر کامل برای این فرزندان تهیه بشه. در آخرین برخوردی که داشتم دختر کوچک‌تر خانواده برای یک دفتر نقاشی گریه می‌کرد.
اگر در توان هست، در هر مبلغی که بشود، کمکی کنید بلکه سال تحصیلی بر این سه طفل کمی راحت‌تر بگذرد.
روزی‌تان افزون.
5022291329886657
به نام آنیتا مولایی

همیشه این ترک گیم رو دوست داشتم.

صحرایی که ماه‌های اخیر بوده، مضامین مربوط به هویت خودش رو در نقاط بسیاری حفظ داشته. ساکت، پر تکرر، بی انتها و سوزناک. ماه‌های نخستین به همین منوال طی شده. تکریر روزمرگی‌ها این خاموشی رو تقویت می‌کرد و گریز بی‌انتهای تاریخ چیزی جز سوز به ارمغان دل نیاورد. هویت صحرا هم همین هست به هر حال. کمتر کسی با شنیدن نام صحرا به یاد چیزی جز شن‌های داغ نامتناهی و سوت سوتک موذی باد می‌افته.
چیزی اما با ریز جزئیات و کلهم اجزای این صحرا به بازی افتاده که خودش هم بخشی از بلوغ هویتی‌ای هست که هم صحرا و هم ما در حضور همدیگه پیدا می‌کنیم.
شب‌های زیادی رو در این صحرا صبح کردم. چراغ صبح‌های بسیاری هم با زمان خاموش شد. هرچقدر بیشتر و بیشتر توی این صحرا زندگی کردم، اون هم خودش رو با من تطبیق داد و یا بهتر بیان کنم، بلعید.
صحرا سکوتش رو با جشن و پایکوبی موجودات شبانه جایگزین داشت و روزها، باد صدای خنده‌هایی از سرزمین‌های دور برای من حکایت می‌کرد. صحرا‌نشینی که من بودم، با تنفر به خنده‌های سرزمین دور به ناچار گوش می‌سپرد؛ اگرنه در سکوت، روز شب نمیشد.

So gentle, it was almost cruel.

"I’ll ruin you and make it a habit."
-K

در پیاله‌ای خالی از یاد می‌نوشمت. بی ندامت. دور از آواره‌های قلب. دست بر زمانی می‌کشم که در آن مرده‌ام و ساعت‌ها مرثیه‌ به یادم می‌کوبند.
ای مُرده تن من، پدر، تو نیز از پیاله‌ام، لب کبود را تر کن که زادروز من است. همان که به هنگام زایش سرت درید و تو را بلع کرد.
تو دیگر مرده‌ای اما، به سان درختی که لاشه کود رشدش باشد در من حلول یافته‌ای. حال منم آن پور فرخزاد و تو، چیزی جز مرده نیستی. طلبی از یاد منفورت نیست.

پاییز فصلی غنی از خاطره‌ است برای من. پیش از زمستان، این پاییز بود که خودش رو در قلب من جای می‌کرد. هنوز هم همینطوره. پاییز با حضورش همیشه دستی به گونه‌ام میکشه. امسال اما توقعی ندارم. امیدوار هستم دستانش برای سیلی، سنگین نباشه.

Sing, as God speaks through our dancing tongues.

"There is no love in the past, only the present. The past is made of static images, distorted memories, demented nostalgia; this, the present, with all its possibilities, innumerable misses, is far superior, it is a living organism"

-Disco Elysium-

این تنش‌های جنون شبانه رو دوست دارم.