جنگ پوششی است برای ناتوانی حکومت در کنترل بحران اقتصادی حاکم بر ایران و در همین شرایط جنگی نیز سیاست‌های فقرزا و فلاکت‌بار و ضدکارگری حکومت در جریان بوده است. وحشت از آینده به جزیی جدایی‌ناپذیر از زندگی بخش‌های گسترده‌ای از مردم تبدیل شده و اغلب ما فکر می‌کنیم آن بخشی از مایحتاج اولیه‌ای که هنوز در دسترس است ممکن است به زودی وجود نداشته باشد یا به قدری گران شود که کاملا از دسترس خارج شود.
جنگ و تشدید تحریم‌ها زندگی مزد و حقوق بگیران، بیماران و سالمندان و گروه‌های آسیب‌پذیر را به مرز نابودی کشانده و هزینه جنگ را بیش از همه این بخش از جامعه پرداخت می‌کنند. این کمکی است که مداخله خارجی به مردم ایران کرده و مشخص نیست این بحران تا چه زمانی ادامه خواهد داشت و تا آن روز چه بر سر این بخش از مردم خواهد آمد.
پس از آغاز عملیات طرد اقتصادی امریکا، نشریه آلمانی nd در مقاله‌ای به این مسئله پرداخت که تحریم‌ها و افزایش فشار اقتصادی نه حکومت بلکه مردم را نشانه می‌رود. این مقاله هدف تحریم‌ها را امید به شورش مردم می‌داند و می‌گوید تورم افسارگسیخته حتی تهیه مواد غذایی اساسی را هم به  چالشی جدی بدل خواهد کرد.
نویسنده این پرسش را مطرح کرده که آیا تحریم‌ها انسانی‌تر از جنگ هستند؟ گرچه تحریم‌های اقتصادی عموما به‌عنوان جایگزینی انسانی‌تر برای جنگ تلقی می‌شوند، اما آنها نیز به همان اندازه غیرانسانی‌اند؛ زیرا در نهایت همان هدف را دنبال می‌کنند و آنها نیز قربانیان خود را می‌گیرند.
رسانه‌های ایران پیش‌تر، در سال ۲۰۲۲، گزارش داده بودند که نیمی از جمعیت ایران روزانه کمتر از ۲۱۰۰ کالری توصیه‌شده دریافت می‌کنند. اکنون به نظر می‌رسد دولت آمریکا امیدوار است بحرانی که بر اثر تحریم‌ها تشدید شده، مردم ایران را به شورش علیه حکومت‌شان سوق دهد. از این منظر، افزایش فقر و فلاکت مردم یک خسارت یا هزینه جانبی در استراتژی آمریکا نیست، بلکه ابزاری است که آگاهانه برای بی‌ثبات کردن حکومت انتخاب شده است. به عبارتی، تاکید مقاله این است که وخیم‌تر شدن شرایط زندگی مردم پیامد ناخواسته سیاست تحریم نیست بلکه بخشی از راهبرد بی‌ثبات کردن حکومت است.
واشنگتن پیش از این نیز در سال ۲۰۲۵ همین استراتژی را دنبال کرده بود. در پایان ماه دسامبر، پس از آنکه ارزش پول ملی ایران به پایین‌ترین سطح تاریخی خود سقوط کرد، بحران اقتصادی در کشور تشدید شد و در نتیجه حتی مواد غذایی اساسی برای بخش بزرگی از مردم غیرقابل‌خرید شد. ایران بسیاری از کالاهای حیاتی خود را از خارج وارد می‌کند؛ از جمله گندم، روغن خوراکی و مواد اولیه دارویی. کاهش ارزش ریال، هزینه این واردات را افزایش داد و آنها نیز این افزایش هزینه را با بالا بردن قیمت‌ها به مصرف‌کنندگان منتقل کردند. اعتراض‌هایی که در پی این وضعیت شکل گرفت، توسط حکومت سرکوب شد و هزاران نفر کشته یا بازداشت شدند.
مقاله به پژوهش‌هایی استناد می‌کند که پیامدهای تحریم‌ها را در کشورهای مختلف بررسی کرده‌اند. پیامدهایی شامل کاهش درآمد، بیکاری، فقر، گرسنگی، دشوار شدن دسترسی به دارو و درمان و در نهایت افزایش مرگ‌ومیر. برای مثال یک پژوهش در سال 2025 تحریم‌های اقتصادی آمریکا یا اتحادیه اروپا را عامل حدود ۵۶۰ هزار مرگ در هر سال در فاصله سال‌های ۱۹۷۱ تا ۲۰۲۱ می‌داند؛ رقمی که بسیار بیشتر از شمار سالانه قربانیان جنگ، یعنی حدود ۱۰۶ هزار مرگ، بوده است. پیش‌تر نیز مقاله‌ای در مجله پزشکی بریتانیایی The Lancet  نشان داده بود که تحریم‌های اقتصادی علیه کشورهایی با درآمد پایین یا متوسط، در فاصله سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۹، هر سال میزان مرگ‌ومیر نوزادان را 3.1 درصد و مرگ‌ومیر مادران را 6.4 درصد افزایش داده است.
تمامی این داده‌ها و آمارها حاکی از یک فاجعه‌ی بزرگ در حوزه‌ی سلامت، دارو و جان مردم ایران است. فاجعه‌ای که هر دولت به طبل مرگ در آن میکوبد، یکی شورش داخلی میخواهد و دیگری آماده‌ی سرکوبی خونین‌تر است.

@hydramediairan