ㅤㅤㅤ𝚴OCTIS

فور کنید بگم وایب چه نوشیدنی میدین

فور کنید از قسمت موردعلاقم از چنلتون شات بدم

جوین باشید

از اون داستان‌هایی بود که از همون چند خط اول آدم رو می‌کشه داخل دنیای خودش و تا آخر ولت نمی‌کنه. ایده‌ی «نخ نامرئی» خیلی زیبا و خاص بود و اینکه این نخ رو به عشق، فاصله، زمان و حتی زندگی‌های دوباره پیوند دادی، متن رو خیلی متفاوت کرده بود.
فضاسازی‌ات هم واقعاً قشنگ بود؛ باران، مارسی، خانه، فنجان قهوه‌ی دو نفره، نخ آبی و بعد فرانسه و کوچه‌های سنگی… همه‌چیز یه حس افسانه‌ای و سینمایی داشت. جزئیات کوچیکت باعث شده بودن داستان فقط درباره‌ی یک عشق نباشه، انگار درباره‌ی عشقی باشه که زمان هم نتونسته تمومش کنه.

مـی‌گـفـتـنـد بـعـضـی آدَم‌هـآ، قـبـل از ایـنـکـہ بـہ دُنـیـآ بـیـآیـنـد، یـک نـخِ نـآمـرئـی بـہ قـلـبِ کـسـی دیـگـر بـنـد شـدِه دارنـد.
نـخـی کـہ نـہ مـرگ مـی‌تـوآنـد پـآرِه‌اَش کـنـد، نـہ فـآصـلـه، نـہ سـآل‌هـآ و قـرن‌هـآیـی کـہ بـیـنِ دو روح فـآصـلـه مـی‌اُنـدآزنـد.
امـآ هـیـچ‌کـس نـمـی‌گـفـت اگـہ یـک نـفـر بـه انـتـهآیِ نـخ بـر‌سـد و نـفـرِ دیـگـه آن‌سـویِ جـهـآن گـم شـدِه بـآشـد، چـہ اتـفـآقـی مـی‌اُفـتـد.
شـآیـد نـخ کـشـیـدِه مـی‌شـد.
شـآیـد پـآرِه.
و شـآیـد...
بـعـضـی نـخ‌هـآ بـعـد از مـرگ، تـازه مـحـکـم‌تـر مـی‌شـدنـد .
سـآل‌هـآ پـیـش، شـبـی کـہ مـآرسـی زیـرِ بـآرآن خـفـه شـدِه بـود، جـونگـکوک آخـریـن نـخِ پـآرچِـه را بـریـد.
گـلِ آبـیِ کـوچـکـی رویِ پـآرچِـه نـیـمـه‌کـآرِه مـآنـدِه بـود.
تـهـیـونـگ هـمـیـشـه مـی‌گـفـت:
هـر وقـت آخـریـن گـل رو دوخـتـیـم، یـعـنـی قـرآرِه هـمـدیـگـه رو تـآ آخـرِ عـمـر دآشـتـه بـآشـیـم.
جـونگـکوک آن شـب خـنـدیـدِه بـود.
نـمـی‌دآنـسـت بـعـضـی جـمـلـه‌هـآ، وقـتـی بـیـش از حـد دوسـت دآشـتـه شـون، شـبـیـهِ نـفـریـن مـی‌مـآنـنـد.
مـآه‌هـآ بـعـد از رفـتـنِ تـهـیـونـگ، جـونگـکوک هـنـوز در هـمـآن خـآنـه زنـدِه بـود.
نـہ بـرآیِ ایـنـکـہ امـیـد دآشـت.
نـہ.
فـقـط بـرآیِ ایـنـکـہ نـمـی‌تـوآنـسـت بـرود.
هـر شـب، یـک فـنجـآن قـهـوِه بـرآیِ دو نـفـر آمـآدِه مـی‌کـرد.
یـکـی بـرآیِ خـودش.
و یـکـی بـرآیِ کـسـی کـہ سـآل‌هـآ بـود نـیـسـت.
بـعـضـی شـب‌هـآ حـتـی بـآ او حـرف مـی‌زد.
ـ امـرُوز هـم بـآرآن بـآریـد، تـهـیـونـگ.
سـکـوت.
ـ یـآدِتـه گـفـتـی بـآرآنِ مـآرسـی رو دوسـت دآری؟
سـکـوت.
ـ مـن هـنـوز هـم دوسـش نـدآرم.
و بـعـد لـبـخـنـدی مـی‌زد کـہ هـیـچ‌کـس نـمـی‌دیـد.
چـون هـیـچ‌کـس آنـجـآ نـبـود.
تـنـهـآیـی بـرآیِ جـونگـکوک دیـگـر یـک حـس نـبـود.
شـکـلِ زنـدگـیـش شـدِه بـود.
و عـشـق...
شـکـلِ جـنـون.
شـبِ آخـر، هـیـچ‌کـس نـفـهـمـیـد جـونگـکوک کـجـآ رفـت.
فـقـط هـمـسـآیـه‌یِ پـیـر، صـبـحِ روزِ بـعـد، پـآلـتـویِ کـرم‌رَنـگـش را کـنـآرِ دریـآ پـیـدآ کـرد.
و رویِ جـیـبِ پـآلـتـو، یـک نـخِ آبـی بـه گـره‌ای کـوچـک بـنـد بـود.
هـمـآن نـخـی کـہ سـآل‌هـآ پـیـش، تـهـیـونـگ دورِ انـگـشـتـش پـیـچـیـدِه بـود و بـآ خـنـدِه گـفـتـه بـود:
گـمـم نـکـن.
و شـآیـد...
جـونگـکوک هـمـیـن بـآر، بـرآیِ پـیـدآ کـردنـش رفـتـه بـود.
نـہ بـرآیِ مـرگ.
بـرآیِ رسـیـدن بـہ کـسـی کـہ دنـیـآ آن‌قـدر زود از او گـرفـتـه بـود.
امـآ سـرنـوشـت، بـرآیِ آن دو، پـآیـآنِ دیـگـری دآشـت.
چـون هـمـآن لـحـظـه کـہ جـونگـکوک چـشـم‌هـآیـش را بـسـت، یـک نـفـر، قـرن‌هـآ بـعـد، در سـویِ دیـگـری از فـرانـسـه، بـآ خـوآبـی عـجـیـب از خـوآب پـریـد.
خـوآبِ دریـآ.
خـوآبِ یـک مـرد بـآ مـو‌هـآیِ تـیـرِه.
و یـک نـخِ آبـی کـہ دورِ انـگـشـتـش پـیـچـیـدِه بـود.
دُخـتـر نـفـهـمـیـد چـرآ قـلـبـش درد مـی‌کـرد.
فـقـط زیـرِ لـب گـفـت:
ـ تـو کـی بـودی...؟
و جـهـآن، بـرآیِ بـآرِ دوم، آن دو را بـہ سـویِ هـم کـشـیـد.
ایـن بـآر...
در فـرانـسـه.
زیـرِ پـرچـم‌هـآیِ نـآپـلـئـون.
مـیـآنِ کـآلـسـکـه‌هـآ و کـوچـه‌هـآیِ سـنـگـی.
بـی‌آنـکـہ هـیـچ‌کـدآم بـدآنـد، کـہ قـبـل از ایـن هـم...
هـمـدیـگـر را دوسـت دآشـتـه‌انـد.
هـمـدیـگـر را از دسـت دآدِه‌انـد.
و بـرآیِ هـم مـُردِه‌انـد.
نـخِ سـرنـوشـت، ایـن بـآر قـرآر نـبـود آنـهـآ را بـہ مـرگ بـرسـآنـد.
قـرآر بـود بـہ هـم بـرگـردآنـد.